Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
't leven liefhebben, een kunst
De diepere betekenis van de zin van 't leven
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


de diepere betekenis van de zin van 't leven



Mijn Profiel

BBV
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen


L. Astra Nova 3
07 december 2010 03:21

K. Astra Nova 2
07 december 2010 03:13

J. Ach Ja, de liefde, deel 3 A...
07 december 2010 03:05

I. Uit te zuiveren verbanden. ...
07 december 2010 02:51




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Annelies1 om 17:07
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Ofsen om 17:06
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door blueslabel.nl om 17:04
_
Blueslabel.nl Online

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd





_

Andere artikelen



B. Ach ja de liefde



Ach ja, de liefde, prehistorie

Eerste brief aan Willeke, zonder hem af te geven

...na twee jaar platonica

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

Er was eens een gewone werkmens die aan politiek wilde doen.

Op een dag werd hij ondanks zijn werkwillendheid, ontslagen.

Hij was zich zo bewust van het feit dat niemand het recht heeft

om iemand zonder werk of inkomen te zetten, dat hij zijn

zoektocht naar het waarom van dingen zoals werkloosheid en oorlog

intensifiëerde. Tal van organisaties hadden geprobeerd van hem te

verzekeren dat ze zijn klasse vertegenwoordigden. Tenslotte werd zijn besef

van de noodzaak van een nieuw kollektief bewustzijn zo sterk dat

hij de wereld rondom hem met hele andere ogen bekeek.

Hij ging van z'n vrouw en kroost gescheiden in de stad wonen,nadat hij een

paar jaar tegen alle conventies in met z'n kroost en z'n ex en haar nieuwe man in hetzelfde huis woonde, in gescheiden ruimten weliswaar.Maar da's een ander verhaal.Toen hij in de stad woonde en werkte kwam hij Wi, Willeke tegen.

 

Er was dus eens een getrouwde vrouw een zuiderser type

dan de ex van onze gewone werkmens,Willeke,Wi, noemde ze;die haar huwelijk en haar minnaar in vrijheid en openheid beleven kon.

Op een dag doet zich weer een nieuwe ontwikkeling in haar leven

voor : in hoeverre blijft de uitdaging die het leven tussen twee

monogame mannen met zich meebrengt een leefbare opgave wanneer 1

van haar liefdes een tweede vrouw leert kennen ?

" Welke maatschappellijke, biologische ,psychologische en

levensbeschouwelijke invloeden staan het liefdesleven, van meer

mensen dan het toegeven, in de weg?", blijven beiden zich ze langsheen

hun levenspad konkreet afvragen. Ze werken zich tegelijkertijd

doorheen een berg academisch materiaal en komen in de wereld van

het intuitieve terecht.

Ik intiem me, ik intiem jou.

Op een moment dat de band zo intiem is, en er niet gekozen wordt

voor een beleving alleen met twee en alleen van het beste met

jouw, m'n lieve vrouw op 'n ander, en het beste in mij, en als je dat beste in
niemand anders hebt...als er dan niet gekozen wordt...kunnen

dingen niet meer zonder weer in pijnen te vervallen

Wanneer moet je banden met minder sterke vormen van bewustzijn breken ? Zijn wij vanuit onze ervaringen nu mensen die de verboden vrucht 'aten', en hadden we ons wel met het lichamelijke moeten inlaten. Moet zij

gewoon nog leren vanaf welk moment je samen iets niet meer delen

kan, of raakt ze vanuit haar gesplitste eigenheid niet

verder...door ons voor mekaar te blijven openstellen zulen we het

misschien te weten komen, door ons af te sluiten niet en waarom zou dat dan beter zijn ?

Twee paar botten, zwarte en bruine, de zwarte al kosj versleten,

maar weggooien kan ik ze niet, want ze kunnen getuigen van onze loving

liFe is the greatest art, living together also-ervaringen.

De bruine, de jongere uit een andere periode, die van immense

intensiteit,die nog voortdurend zuigt, maar soms precies breken

met het minder krachtige eist. Ik ben niet alwetend maar de dagelijkse woorden of de stiltes van een andere,wendinggevende aard; verraden dat er iets nieuws in de lucht hangt, iets nieuws tussen ons in ieder geval,

en zo is het eigenlijk al altijd geweest...en soms gooi je ze dan toch weg.

Some of Willekes Writings

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

"Zolang men zijn eigen met allerlei overbodige dingen belast,

zullen tranen blijven vloeien"

"Kijk deze avond naar de volle maan en er zal licht zijn in je

hart"

"Ik vraag me af hoe je er morgen zal uitzien . ALs de wijze man

met de jongensachtige pretogen, als de rijpe man met een

mysterieuze rust, of als de alerte jonge man die het juiste

moment afwacht(op een verliefde man met verleidelijke ogen, durf

ik niet spekuleren). Hoe zal je zijn ? Afwachtend of

ondernemend ? Rustig of onrustig ? Geduldig of kordaat ?

Fijngevoelig of sarcastisch ? Open of gesloten ?

Toegankelijk of afstandelijk ? In overgave of in angst ? Ik ben

op niets voorbereid. Dat heeft geen zin. Ik slaap en laat

zoveel mogelijk verteren. Morgenvroeg hoop ik je met een

onbeschreven blik te ontmoeten ?

"Deinend in bad, het druppen van de kraan houdt me wakker.

Woorden van voorbije nacht seipelen binnen. Elke porie wil

gevuld worden met warmte en vocht. Je hart pompt het bloed door

m'n aders . In gedachten zie ik je zwemmen onder een volle maan.

Laat me jou maan zijn in donkere nachten. Laat me het water zijn

dat je drijvende houdt. Laat ook mijn hart het levenssap door je

lichaam sturen."

"Bedankt lieve schat voor de warmte en de sterkte waaraan ik me

mocht laven vanacht. Buiten is het wit en stil. Zo is het ook

in mijn hart"

"Hoe groter mijn ruimte, hoe groter mijn liefde, hoe meer mensen

ik kan bereiken"

"Plots was er weer de chaos... Zullen we er dan toch vrede

moeten mee nemen dat het diepste der diepten, het pure, het

heerlijke gevoel waar we steeds weer naar verlangen, eens we het

kennen...ongrijpbaar lijkt te worden ?"

Toen ze wist dat een andere dame me op een bepaalde dag bezocht

:"Eerst wou ik dronken raken, weer beginnen roken, misschien een

man verleiden (dat streelt het ego), vrijen tot ik er ...van

word...eigenlijk 'me te grabbel gooien ,(terwijl ik het opschrijf

kots ik er al symbolisch van) bevestigen wat men me voorgehouden

heeft, vroeger dagen :' jij valt op alles wat een

broek aanheeft, jij denkt dat je iets weet, maar je gelooft

alleen in sprookjes' Ik voelde een ongemakkelijke jaloezie

opduiken. 'Ha neen', zeg ik tegen mezelf 'daar blijf je boven'

'je bent toch geen 16 meer' en je weet toch wat jij met hem hebt

zomaar niet door de eerste de beste kan overgenomen worden.

Maar stel eens dat ze niet de eerste de beste is? Zoveel te

beter voor hem en misschien win je er zelf wel een vriendin bij,

zegt een weinig enthoesiaste stem in mij. In ieder geval , zo kon

het niet langer...even de ogen sluiten en in het nulpunt geraken

zou niet slecht zijn. 'De stilte die ik jullie leerde, is de som

van alle geheimen' stond er in een boek. Ik glijd ontspannen

weg. Maar owee, welk beeld ontpopt zich voor mijn ogen !(noem

het voor mij 'angstdroom' Drie mensen vrijen in jouw bed. Je

kwam heerlijk klaar in mijn mond en ik streelde met mijn lippen

langs je dijen en je buik. Maar zij dronk van je ogen en genoot

van je verhalen en je streelde wel langs mijn wang, maar kuste

toch haar mond. Een mes van pijn ging door mijn hart. Onder het

voorwendsel van dringend te moeten plassen verdween ik door de

deur, jullie merkten het niet eens. Het volgende beeld was dat

van haar en mij, bij het vallen van de avond. Ik huilde in haar

armen onder een boom van jouw woud. En ik verontschuldigde mij
voor de last en zij begreep me...en ik wist dat je nooit meer van

mij zou zijn en het deed verschrikkelijk pijn..." "De drang om

je te bellen was er weer. Verdomme, wat een miserie ! Dan maar

eten" "Ik zou zo graag iets verwoorden van het zalige gevoel dat mij

bewoond"

"Om liefde in vrijheid te ervaren, mag er geen angst zijn of

kwetsbaarheid, geen schuldgevoel of innerlijke onrust, geen

eenzaamheid of geen jacht naar genot...maar ik denk hoe

"De mens koos als opdracht om zich te verheffen boven de

vastomlijnde programmatie van het mineraal, de plant en het dier.

Hij koos als opdracht 'de vrije wil' Maar die opdracht heeft hij

overschat. Want is het niet zo dat hij juist het 'willen' weer

moet afleren ? Beseffen wij wel genoeg dat we ons niet kunnen

'verheffen' als we ons ook niet 'nederig' kunnen maken ?

Niets is mooier en maakt meer gelukkig dan het beleven van de

kleine momenten."

"Afscheid nemen is nog niet hetzelfde als 'vaarwel' zeggen.

Vanaf er nieuwe gegevens en mensen in een relatie hun intrede

doen, neemt de relatie een einde in de hoedanigheid dat ze

bestaan heeft. Je moet telkens kiezen, laten vallen of opnieuw

beginnen."

"Op de valreep toch nog iets schrijven over dit chalet, dit

huisje. Om de of andere reden kwam het er nooit van, ook al heb

je me dikwijls aangespoord het te doen. Misschien hangt jouw

energie hier te geweldig om me te kunnen concentreren.

Ik ben hier eerder geneigd te dromen, dan te werken"

"Je sarcastische opmerkingen kunnen me gestolen worden. Ik

probeer mijn eigenwaarde te behouden, maar ik begin te twijfelen

of jij me daar wel behulpzaam wil bij zijn. Voor mijn part kan

je de boom in, koppig, eigenwijs, pretentieus ventje.

PS Na die laatse woorden heb ik terug kunnen glimlachen, maar

denk maar niet dat ik daarom iets ga terugnemen van het

voorgaande.

"Ik hoop maar dat ze sterk genoeg is, dat ze beseft, dat ze naast

je liefste lief ook je studieobjekt? is, dat ze niet verbitterd

raakt, maar wat vertel ik allemaal, misschien is ze wel veel

slimmer dan ik, misschien ben ik wel zo interessant als

studieobjekt , omdat ik me zover durf geven en liggen haar

troeven ergens anders. Door weinig te zeggen blijf je

natuurlijk ook interressant en je blijft je eigenwaarde tenminste

behouden.

"Ik heb soms de indruk dat we de laatse tijd zoveel energie

gebruiken om anderen de weg te tonen...dat wijzelf in kringen

draaien"

"Moet ik eerst geen schepen verbranden voor ik aan iets nieuw kan

beginnen ?Ik voel me ook niet sterk genoeg en als ik sterk ben is

weggaan het laatste waar ik aan denk. Ik weet niet of ik de

gedachte aankan dat mensen mij zullen oordelen als iemand die

alles 'in plan' laat."

"Ik kan me soms niet van de indruk ontdoen dat mijn lichtheid en

'goedvoelen' angst teweeg brengt in mijn omgeving.

Diegene die op het laagste procent van zich goed voelen zit doet

een beroep op iemand met een hoger procent om uit zijn of haar

situatie van afgeslotenheid te geraken. Hulp aanbieden mag niet

gezien worden als een leerling/leraar iets...en heeft te maken

met soms heel konkrete dingen : samen op een bank luisteren naar

het fluiten van de vogels..."Natuurlijk zijn hier risiko's aan

verbonden . Het kan zijn dat de lagere procent nog meer gaat
verlangen naar altijd onbezorgd op de bank zitten en nog meer in

zijn/haar zelfbeklag terrechtkomt en het kan zijn dat de hogere

procent in een soort 'plichtsgevoel' valt. Het moet evengoed

mogelijk zijn zich 'alleen' goed te voelen. Plichtsgevoel,

opoffering, schuldgevoel, al die woorden hebben te maken met te

weinig durven zeggen wat je zelf wilt...bedankt voor de paar uur

'afzien' van deze morgen...ik ben er alleen maar sterker door

geworden."

"Een wijs mens heeft bewegingsvrijheid. Als we volgens de oude

regels willen leven zitten we er altijd naast, want het leven

blijft stromen . IK wil niet bevriezen , ik wil stromen als een

rivier, of...kabbelen als een beekje is ook al goed.

"Ik hou van de Ruimte waarin je leeft, de rust die je mij steeds

geeft. Ik hou van je ongebonden omgaan met de tijd. Het geduld

waarmee je tegen onrecht strijdt. Ik hou van je vertrouwen in

de Kracht. De manier waarop je met je ogen lacht. Ik benijd je

wel eens je vrijheid. Het onvoorwaardelijk durven nemen van je

verantwoordelijkheid. Ik heb nog nooit zo'n bondgenoot gehad.

'k Ben blij dat ik je tegenkwam op m'n pad. Ik zou n,og zoveel

willen zeggen. Maar niet alles is met woorden uit te leggen"

"Dag lieve bosmens, ben je er nog ? Ik wil je wat

vertellen...23jaar geleden kende ik een man. Hij was heel

zelfstandig voor zijn leeftijd, hij had een eindeloos vertrouwen.

Iedereen hield van hem, maar niemand kon verklaren waarom. Hij

was tenslotte maar een heel gewone jongen. Hij was geen redenaar

en geen adonis, geen dichter , geen versierder. Hij liep niet

met gevoelens te koop, hij had weinig vrienden, was enorm handig

maar ietwat onhandig wat meisjes betreft en deed graag zijn

eigen zin. Hij was een kei in biljarten. Iemand 'ontdekte' hem

toen hij nog 'gepolijst' moest worden. Die iemand wist dat hij

een grote zou worden op het groene laken, zomaar wist die dat.

Hij had oog voor het potentiëel dat in hem zat : de kracht,

wilskracht, agressie, beheersdheid, doorzettingsvermogen. Kortom

hij wilde werk van hem maken en trainde hem met geduld en geloof.

En hij werd beloond. Hij werd een grote. Glorietijd alom in het

biljarten van de jaren '70. Speler en trainer (cafebaas)

voelden zich gelukkig. Tijdens die bijna dagelijkse trainingen

of wedstrijden speelde een kleine jongen (de zoon van de

cafebaas) al eens een matchke mee. Hij was nog maar 10 jaar en

kreeg gemakkelijk applaus, want wat was er meer vertederend dan

een kind dat iets nabootste wat grote mensen konden?

Het cafepubliek amuseerde zich met de jongen, hielden hem voor de

gek als ze er zin in hadden en lieten hem als beloning al eens

drinken van een 'echte' pint. Maar de 'grote' lachte niet met

hem. HIj zag wel wat in die tengere knaap en hij hield zowiezo

al niet van mensen die moeten lachen met anderen om zich op het

eind van de avond geamuseerd te hebben. Er groeide een (h)echte

band. Het kind vertrouwde hem en hij beschaamde dat vertrouwen

niet. Jaren verliepen . De 'grote' bleef groot en de kleine

werd groter. Tot de dag dat hij hem niets meer kon leren.

Eerst voelde de jongen zich ongemakkellijk toen hij al eens won

van zijn trainer...de grote was het instrument geweest dat nodig

was om de andere zijn talent helpen te ontwikkellen.

Hij leerde er ook veel van : zijn eigen succes relativeren, zijn

geduld ontwikkellen, bescheidenheid...

IK WEET NIET WAT MIJ DREEF OM DIT OP DEZE MANIER TE VERTELLEN.

Ik besef dat we beiden zowel de leraar als de leerling kunnen

zijn. Je hebt me veel geleerd. Ik zal waarschijnlijk beginnen

schrijven...het is niet meer te houden...waarover weet ik nog
niet.

De methode van Isidoor

'De methode van Isidoor, Martin de werkmens z'n grootvader,

was er geen van zalvende woorden, maar gewoon van tips.

"Geef mekaar toch wat ruimte verdorie. Denk je nu werkelijk dat

ge iemand, die je 'aan 't vergeten bent', om redenen die ge

achteraf toch eerst zult begrijpen...dat je zo iemand moet

verwijten dat hij of zij ook al eens een stukske van zijn of haar

leven aan iemand anders 'bloot' wil geven en kunt ge er niet mee

leven dat dat ook werkelijk 2 maal bloot geven en ' bloot geven'

worden kan ? Natuurlijk , wij zijn hier om te leren waarom we

het lastig hebben met mekaar...wat ons in de andere stoort, daar

kunnen wij soms iets van leren, ne mens moet zijn man of vrouw en

gezin niet zomaar opgeven, want de problemen die niet opgelost

zijn komen later toch in een andere vorm terug...zelfs eerst

onder de vorm van een andere 'liede'. De liefde verleidt om te

kunnen verontrusten zowel als om te verlusten.

En als ge met mekaar wilt beginnen praten, dan mag er vanalles

onaangenaams bovenkomen...en dan mogen er verwijten

vliegen...maar kalmeer toch achteraf, en denk en herdenk niet de

hele tijd, maar, laat los...totdat ge weet waarom de kaarten zo

en niet anders liggen. Zit niet te denken dat het allemaal

gewoon om de sex, het geld, of het knapper zijn begonnen is...ne

mens is eenzaam op meer dan 1 vlak. Natuurlijk , als ge al

geruime tijd niet weet wat ge in feite beter kunnen weten had ('t

was misschien voor een stuk om niet te kwetsen)dan komt dat, zoals

alles wat achter de rug moet gebeuren, hard aan.

Maar waarom stel je mekaar in zo'n situatie begot niet voor ?

Leer toch zonder angst te praten. Doe je dat niet, en alles

blijft geniepig tot in de huiskamer zelf doorknagen, zonder dat

er alle dagen een paar woorden over worden gesproken...dan

vliegen er op nen dag natuurlijk pannen door de keuken.

Moet dat nu mensen ! Zelfs uw kinderen denken dan dat er in uw

bovenkamer iets niet meer klopt en je geeft je angsten dan nog

eens op een ondirect genetische manier door.

't Is toch beter dat ze weten wie dat is, diegene die ze eens in

papa's of mama's bed gaan ontdekken.

Waarom leert men de schoolkinderen al niet welke soorten

verhoudingen er in 't leven kunnen bestaan ? Dat het voor vele

vrouwen met geschonden vader- of moederbeelden niet makkellijk is

om relaties met anderen op te bouwen. Begin toch niet te zuipen

omdat 'jij altijd zo trouw geweest bent'. Zeker, als jouw moeder

'zoiets niet deed', werkt 'schuinsmarcheren' soms extra zwaar op

mannen in...maar de liefde 'stop' je zo maar niet als je er open

voor staat. Bezin eer je begint, maar verdring geen dingen die

je met iemand waar je bij bent niet oplossen kan.

Nog eens. Ga niet beginnen zuipen, want dan komen alle hebberige

en jaloerse draken uit je onderbewuste en gaan samen met je

verstand een spelletje nefaste fantasie spelen.

Jongen, een beetje konkurrentie in de liefde is goed, maar teveel

kan nog lang erna wonden veroorzaken.

Ach, spijtig dat teveel mensen van hun gezicht staat af te lezen

dat ze het leven een smakeloze grap vinden.

Alle kanten komen op hun beurt in de zon. Mensen die het geluk

eerst in hun eigen vinden kennen echter nog een specialer soort

zon. Als je je hoofd helemaal leeg kan maken, verlies je nooit

met pingpong, en zo is het ook in de liefde, alhoewel je in de

liefde niet bang mag zijn om te 'verliezen', want dan ben je niet

sterk genoeg op je eigen. De oudere generatie heeft spijtig

genoeg geen liefdesraadgevingen aan de' overgangsgeneratie naar

meer vrijheid' gegeven. Het onopgeloste wordt doorgegeven en door tegenstellingen opgelost.

Man en vrouw mogen in de vrienden en vriendinnen of lieven van
hun partners geen vijandsbeelden zien...wat ook niet wil zeggen

dat ze geen trouw mogen vragen


Martin en Martina...(de ex van de werkmens)

...konden geen ruimte tot diepgravend

analyseren meer scheppen, die 3 laatste maanden van hun

samenleven, en ook in hun geval, begrijp je eerst achteraf , hoefde

dat ook niet. Zij had iemand anders. Eerst sliepen ze gewoon apart en toen 'zorgde' Martin voor een LAT relatie met een vierde personage, een 10 jaar jongere vrouw, die hij nog kinderen gunde (hij was na M&M's laatste kind gesteriliseerd, 'een lichter ingreep dan bij een vrouw', daar had ie zich uit goodwill laten aan vangen...als je alles op voorhand wist).

Niemand van hun twee wou verhuizen. De 'minaar', nu 'vriend' en

later 'echtgenoot' van Martina, kwam bijinwonen.

En Martin kon schrijven : "NU IK M'n VROEGERE HAAR , om hun

beiden en hem, ALS EEN ZUS ONDER 1

DAK RESPEKTEER EN M'n HUIDIGE OOK HAAR VRIJHEID GEEF...

BEN IK ZO VRIJ OM OOK DE MIJNE TE NEMEN"(had daar eigenlijk teveel verwachtingen van op dat moment, het was een soort troostprijs. Moesten al die dingen niet gebeuren omdat hij niet verdiende dat zij misschien om de verkeerde redenen met hem getrouwd was ? Omdat hij naar inzichten zocht en nog tal van mensen te ontmoeten had om die inzichten te krijgen ?

Die vrijheid dus, hij nam ze niet, want hij bleef nog lang 'overbezorgd'

om zijn nieuwe andere en sloot zich, alhoewel ze vaak uniek schattig was, zo voor zijn eigen groei af...maar toen kwam Willeke gelukkig !?

Uitreiksels van Martin's verwerking ,een stuk terug in z'n groeiproces :

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

De eerste liefdesbrieven aan Martina, vóór het trouwen :

"Mijn gedachtengang kon je vergelijken met ruitenwissers in een

auto, als het regent; alsmaar nieuwe gedachten, regendruppels

die verdwijnen en een sekonde later terug voor je staan, maar

dan op een andere manier met nieuwe elementen."

"Soms had ik de indruk dat iemand je iets over me gezegd had, dat

je me niet durfde zeggen"

"Ik wens je een bed in een plaats met een zee vol rust"

"Is het nu een voor-of nadeel dat mijn filsofisch/psychologisch

georiënteerd brein op alle gebieden zo allesomvattend mogelijk

wil zijn ?"Onder de voetbalmatch heb ik nog een paar zinnen in mekandere

gezet om te schrijven, maar ik ben ze vergeten"

"Als ge zo aan 't schrijven bent vliegt de tijd tegen 1 in 't uur

voorbij"

"Je ouders zitten te veel in met hun dochter, die de

persoonlijkheid heeft van een volwassene(achteraf bleek dochter

niet los van hen (door o.a.trauma met pa en schuldgevoelens tov haar ma )

"Was het niet goed van mij alsmaar te zeggen 'ga maar uit ook al

ben ik er niet'? dat begrijp ik niet"

"definities van liefde: liefde is houden van de wijze waarop de

andere echt probeert zichzelf te zijn en zich probeert te geven,

©is de andere nodig hebben om echt zichzelf te kunnen zijn

©is op een echte wijze met twee 1 en origineel zijn

©liefde is bij de dood nog altijd nieuw, alle zaken zijn

onderhevig aan sleet, liefde is vernieuwend.(veertien jaar later,

scheiding, want toen interesseerde ik me nog niet genoeg voor mogelijke

andere oorsprongen van allergie en hyperventilatie :het opkroppen

van agressie omdat er niet mag en kan geuit worden)en hekelde ik

haar housecleanprincipes en onderging onrechtstreeks hoever haar

vader wel met haar gegaan was(hetgeen ze niet kon uiten).

"Mij was geleerd van niet flauw te doen en ijdel te zijn en mensen met traum's moesten dat maar uitpraten met de veroorzakers ervan"

"Niet treuren en zeggen 'waarvoor heb ik toch zo'n lieve

dingen geschreven', want dat was alleen mogelijk door haar te

kennen.Iedere liefde brengt je verder."

"Waarom achtervolgt de politiek mij...waarom kan ik met

niet alleen met relaties inlaten ? Waarschijnlijk

omdat het allemaal met mekaar te maken heeft. Werken en niet

werken en graag iets doen, beinvloed mee het gedrag en de

relaties."

"'k Was veel te voorzichtig met haar. Eigenlijk niet,

want iets kan nooit anders zijn dan dat het op een moment is."

Wil je iets dieper beleven moet je eerst je illussies en

overbezorgdheden en allerhande toegeefelijkheden overwonnen hebben.

"Waarom wil je nu echt dat ik kwaad wordt" vroeg ik, al

wilde ze zeggen dat vrouwen naar sterke autoritaire, grenzen

trekkende mannen verlangen, mannen die hun geschipper opvangen".

Martin ging ermee stoppen. Hij schreef Martina tijdens hun
'verkering' een 200 handgeschreven of getypte pagina's en zij

schreef hem ook, maar de hare zal ze wel weggeworpen hebben omdat

ze niet aan iets dat ze in hem dan toch wel vond wilde herinnerd worden ?

Heeft zij ze weggegooid ? Zij houdt van volledige

'oplossingen'..geen geanalyseer, propere leien na konfrontaties.

De 'verwerking van Martina' ?

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

Hoe je ook kan reageren in een

relatiekrisis met 3. Telkens wordt een mens bewuster van het

feit dat mensen soms zowel kunnen liefhebben, als tarten

om ergens 'gelouterd' uit een relatie te komen.

De liefde probeert alles op een 'eterisch nivo' te trekken, maar

blijft te vaak in zware emoties en praktisch verstand steken.

Mensen die deze groeiprocessen beet hebben en toch niet loskomen

uit de gewoonten van hun 'oude' angsten, blijven afzien...anderen

worden tijdens hun leven eindelijk geboren en leren zich uiten en

inzien dat niet een ander, maar zijzelf in de eerste plaats

verantwoordelijk voor hun groei en vastzitten zijn.

Iedereen heeft zijn eigen opgaven tegenover anderen...zelfs als

die opgave 'opgeven', 'loslaten' van die andere betekent.

In sommige gevallen moet de sterkere de zwakkere lossen.

Citaten en bedenkingen rond 'Martin en Martina",

een koppel om niet alleen te blijven.

©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©©

'De schoonmoeder van later, belandde niet bepaald in een

situatie met waarborgen voor een kommerloze beleving van alles

waar een zinnig mens,hier; op deze rijkelijk van zuurstof

voorziene bol...zou kunnen van genieten...zoniet gaat naar

snakken. Ze werd al meteen via haar innerlijke bedrading belast met een

zenuwstelsel dat ze slechts door keihard werken enigszins onder

kontrole houden kon. Haar moeder, 15, verkracht en in dracht van

een halfzus...' Wat geven mensen niet door aan mekaar door

verkeerd met mekaar om te gaan, van generatie op generatie.

'De schoonvader had het qua woning al ruimer dan zijn vrouw

, zijn pa was een boer in wiens wettige vrouw reeds gezaaid was,

voor die boer zelf z'n wispeltuurigste natuurelement in ...nu

ZIJN beste stukje grond planten kon.'

'Zijn vrouw, de schoonma, die soms behoefte had aan een

krachtig, overheersend mannenlijf...en soms zelf even tiranniek

en bazig deed dan zijzelf anders eisen kon...had de schoonpa best

zijn vrijheid gegeven'( maar dat gaat niet als het verleden je

zelf te zwaar belast heeft.)

'Martin's grootmoeder Clothilde, was een vrouw die geleerd

had dat spelende, zelfs naaakte kinderen mekaar geen littekens

aandoen. Die vorm van 'ontering', dat doorgeven van

minderwaardigheidsgevoelens van de ene generatie naar de

andere...dat blok dat je van je kinderbed mee naar het

huwelijksbed neemt...die oneer sloeg voor haar op wat vaders niet

met dochters hadden te proberen. Al kwamen M en M reuze klaar,

soms kreërden die ongeweten en onuitgesproken dingen een

afstand...die het voorzaad niet meer zo rijkelijk stromen deed.

En Martin, hij schreef verder.

DRIESPEL

Zondag 3OKTO1999

Geslapen tot tien uur. De droom (DR), die ik mezelf had toegewenst, zo één met veel symboliek en treffende beelden en geen waarvan je achteraf moet konkluderen dat het gewoon maar een samenraapsel van flarden van verwarde situaties de dag ervoor was…kwam niet. Misschien omdat ik de hele week vroeg op moet, de wereld en de werkstress en m’n lichaam dus te zeer van de slaap genoot. Gisteren, de dag van de niet-afspraak met zo'n zeldzaam iemand die in de dynamiek van m’n real-art projekt geinteresseerd is, was een prachtdag. Ik heb voor het eerst echt gevoeld dat ik emotioneel niemand iets verschuldigd ben. Op elk domein van de filosofie (sociologie, politiek, psychologie, de existentievraag naar de zin van het leven na het leven…weet ik duidelijker dan ooit, dat alles aan mekaar hangt en hoe het grofstoffelijke(materie, levensomstandigheden) het fijnstoffelijke(woorden, gedachten, beelden, …) beinvloed. Daar kan ik iets mee doen. Al meen ik dat weinigen er oren naar hebben of m’n woorden via hun ogen tot zich willen nemen.

Na de lange hete zomer van 1999 heb ik de zift in de garage uitgenomen. Toen ik hem uitnam, ging het hele liefdesbeeldscenario van de driehoek van de Mediterane Wi en de Afrikaanse Afrieka met mezelf in de rit naar Real Art aan me voorbij. Ook al hetgeen ik aan positiefs in het jeugdige leven van hun en mijn kinderen aanbracht, passeerde de revue.

Na m’n maagzwerenkrisis en de ambulanceërvaring op het werk en de gedwongen rustperiode erna, toen ik de kracht vond om te regimen en het sexuele deel van m’n relatie met Wi te laten vallen en gewoon te genieten van het samenzijn als beste kameraad en door gesprekken, door natuurbelevening en innerkommunikatie de symbolische betekenis van symbolische achtergronden van gebeurtenissen probeerde te achterhalen…leek ik op weg om de staat van geest te bereiken die ik me had gewenst. Ik genoot van de humor tijdens de gesprekken, van de uitstappen met Wi en Awi -Afri(ka) met haar dochtertje. Doch, telkens de natuurlijke openheid tussen Awi en mij ter sprake kwam, dreef dit een wrange wig tussen Wi en mij. Dat je het met mekaar doet moet je zelfs niet uitspreken...het lijkt wel een instinkt dat vanuit de jaloezie opborrelt. Stammen wij misschien af van die tweeslachtige vissen die zowel een penis als vagina en eicellen en zaadcellen hebben ...en tijdens de paring mekaars penis proberen afbijten, zodat de ene de eicellen van de andere niet kan bevruchten ?

Als de kameraadschap tussen Wi en mij zou verderduren moet ik noodgedwongen grenzen aan mijn mededeelzaamheid inbouwen. Bij tijd en wijle bleef ik weer een tijd later toen we het soms nog eens deden weer monogaam met Wi, om erachter te komen wat nu eigenlijk de bedoeling van heel deze driehoek was. Hoe monogamer ik met Wi bleef, hoe minder het zoals in onze hoogdagen tussen ons was. Hoe alleenlijk ik nog naar Awi ging, hoe meer ik de kameraadschap en de culturele uitstapjes met Wi miste. Ik kwam er maar niet toe voor een klassieke dag na dag verhouding met Awi te kiezen…misschien omdat ik een toekomstig gezinsleven met al haar leuke kinderen en mezelf als kostwinner, niet zag zitten. M’n filosofisch projekt had voorrang en beide vrouwen speelden daarin hun eigen rol tot het aandragen van stof over psychologische onderwerpen of tot een roman zoals ‘er was dus toch leven na de dood’.

Alhoewel ik alleen in genetische reinkarnatie geloof en vermoed dat de afgestorven als zuivere elementen lucht en licht,straling enz…nog aan onze levens deelnemen…geloof ik ook in een soort karma waardoor mensen mekaar om bepaalde redenen tegenkomen, veelal gestimuleerd door waarin de eigen ziel als noodzakelijke illusies geloofd. Zowel de simpele, lichte zielen zoals Awi, met nochtans ook al geen simpel leven achter de rug; als de kilo’s die de Westerse Wi voor een stuk meesleept; lijken me aan te trekken…of misschien anders gezegd…ik geraak er niet van af. Alle pogingen om er via derden aan te ontsnappen, leiden altijd weer naar Wi en Awi. Gelukkig zijn die pogingen door het leven als scenarioschrijver bedoeld om me weer een ander facet van het menselijke bestaan bij te brengen...en de puzzels van verschillende menselijke karakters en gedragingen te begrijpen.

Op een dag dat Awi een drietal weken geleden blijven slapen was in RealArt, kwam Wi binnen met het slipje van Awi in haar hand. Ik lag alleen in mijn bed en Awi sliep in een sofa, nadat we een uur tevoren allebei wakker waren geworden en zij tot mijn en haar bevreemding in een sofa was gaan slapen. Waarschijnlijk hadden de scenarioschrijvers van het 'al' weer eens verhinderd dat Wi teveel in emotionaliteit duiken zou…dit was al enkele keren voorgevallen…dat bijna-ontdekt, maar toch niet. Misschien had Wi dat wel zelf in het leven geroepen, dat voorkomen dat ze te direct met mij en iemand anders fysiek naakt zou worden geconfronteerd. Van welke confontatie had ze eigenlijk het meeste schrik : de ziellijk-geestelijke of de lichamelijke ? Of werd het grenzeloze vertrouwen van haar in mezelf hiermee van ontgoocheling gespaard. Je moet dit wel zien in de context van Awi, die ondertussen al of niet volledig gescheiden van bed, apart van haar man onder hetzelfde dak leefde.

Of moest dit gebeuren omdat ze zelf al vijf jaar nog altijd met haar man samenwoonde, alhoewel appart zouden slapen ?

Of gebeurde dit omdat ze me niet de bons zou geven...want anders zou ik misschien al mijn energie in een gezinsleven gaan steken ? Mysterieuse zaak, het waarom van dingen die tussen mensen gebeuren.Bon. Conclusies graag. Na het emotionele gedoe rond mijn ‘niet aanwezig zijn in de liefdesbeleving’ dat wel vaker de kop opstak sinds we ‘het’ weer met mekaar deden…had ik nog niet genoeg eerlijke uitspraken gedaan vroeger…waarom trok ze daar dan geen conklusies uit en liet me zitten ?…

Daarna dus, liet ze weten dat het haar niet zinde dat ik energie uit de relatie met Awi haalde om in en uit bed tussen haar en mij te kunnen gebruiken. Om de sporadische zwaarte van een bepaalde partner aan te kunnen, heeft iemand soms de energie van anderen nodig. Alhoewel ik de laatste drie weken op alle gebied afstand nam van emotionele dingen (weer eens) en me beperkte tot telefoongesprekken die ook m’n theoretische inzichten verscherpten in het hele gebeuren in m’n omgeving; alhoewel ik dus zoveel mogelijk alleen was, ontwikkelde er zich geen nieuwe aantrekkingskracht naar Wi toe. Als ze zich niet te zwaar voelde, kon ik wel warm in mekaars armen liggen, maar bij de liefdestaferelen van vroeger in ons ‘houten huisje’, raakte ik niet meer.

Eigenlijk was dat al geleidelijk beginnen weggaan na m’n ontmoeting met een vrouw die in dezelfde soort driehoeksrelatie zat als ik en m’n kortstondige idylle met de Chinese theologe Qi. Het aanhangsel in haar O was haar eerste, de mijne…onze verliefdheid bracht mee dat ik sommige van m’n teksten voor haar vertaalde in ’t Engels. De natuur had haar niet van borsten voorzien omdat de scenarioschrijvers weer andere dingen voor ons in petto hadden. Zij trouwde met een Brit die acht talen kende en ze gingen in Como wonen…gedijen in de schaduw van LOMBardije. Mijn aandacht werd door andere, fiktieve borsten naar andere wegen afgeleid. Als de omgeving van mensen; hun exen en kinderen, dat toelaten , is alles tussen twee zielen er wel en kunnen ze voor een stuk iets geestlijks bereiken. Maar als er teveel negatiefs tussen die zielen gebeurdt…omdat dingen om zelf niet voor detectives helemaal naspeurbare redenen gebeuren…zullen ze niet altijd meer NAT worden van mekaar...wat een tijdelijk iets kan zijn...maar veelal blijvend of definitief van aard is...de ouderomsverschijnselen buiten beschouwing gelaten. Zelfs zonder sex dreigt een relatie waarin men niet eerlijk meer kan zijn, op de klippen te lopen. Hoe kan je onderricht geven over het belang van eerlijkheid en de werkelijke draagwijdte over wie je bent, over leven en dood ? Langs gewone gebeurtenissen om. Het heeft allemaal veel te maken met het kunnen aanvoelen of en hoe je jezelf kan uiten...tegenover anderen. Intelligentie is de verstandelijk aangewende vorm van onze andere soorten van bewustzijn. Andere soorten bewustzijn : Horen, zien, ruiken, tasten, het voelen van onze organen, denken, intuitief aanvoelen, de omgevingsfaktoren (en dan vooral onze relaties).

Vorige volle maan, toe ik op m'n sterkst was, wist ik dat alles in een stroomversnelling zou komen. Ik heb m'n sterkte het voorbije jaar en vooral deze zomer door wilskracht, voldoende opgebouwd om nu door te breken, lijkt het...ik weet aan wie en wat en aan welke toestanden ik me zou kunnen ergeren, maar ik doe het niet meer. Ik kan me niet meer geven in wat ik niet meer aanvoel en beoordeel alles naar de energie die ik op het moment zelf aanvoel...in overeenstemming met m'n opties naar de toekomst toe. Met iedereen eerlijk kunnen zijn, betekent voor sommigen een ondraagelijk iets...zeker als het met lichamelijke liefde te maken heeft. Waarschijnlijk wordt m'n huidige niet-sexuele verlangen nog verlengd...voor het weer overspringt naar een nieuwe monogame relatie, of de huidige weer ontvlammen. Waarom neigen 'bedrogen' mannen (en 'bedrogen''vrouwen er naar ofwel hun liefde te breken, te verdelen of extra trouw te zijn ? Waarom vaak die spijt en toch geen spijt om het verleden(de momenten of perioden dat je beseft dat je dankbaar moet zijn voor ál je ervaringen (negatief en positief) om dingen waarvan duidelijk werd dat men ze niet had moeten doen...omdat men er achteraf emotioneel niet beter aan toe was ? Is dit een experiment in nieuwe vormen van samenleven of ...afgang ? Echte oude bomen hebben door veel te verduren te hebben gehad, jarenlang overleefd...en daarom zijn ze zo sterk en zo breed en wijs geworden...dat men op een dag vindt dat ze in de weg staan.

-ochtendanalyse : de zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze hun geest en lichaam niet volgen, sleept anderen voor een stuk of totaal met zich mee...in het laatste geval is het ook vernietiging op afstand...elke dag van niet-liefdebeleving ondermijnt en takelt dan af...soms kan het zijn in 't leven dat je geen beloning verdient of neemt...dan wordt het leven inderdaad meer straf

-iemand echt graag zien is lijkt op termijn wel een straf als je mekaar isoleert

-hoe noem jij ? Het is al laat...het wordt de laatste maanden alsmaar later. 't Is al laat dus en 'k weet niet meer je naam, hoe je heet...hoe je noemde. Was het nimf of tang of hemels gezang...of liefste of zwaarmoedigheid. Vroeger heette je gewoon, niet zomaar één uit een reeks. Stuurde je warrige handelen al je namen in m'n hoofd wandelen ?

't Is al laat en 'k weet niet meer jou naam.

-onkreukbaar Ofwel vanwege de jeugd en de volgehouden aard. Ofwel vanwege al teveel barmartig en dan de peer.

Het heden, gedetermineerd door het verleden, afgesneden van elke mogelijke andere...indien ik me kan bewegen om opnieuw achter een wonder te zoeken...ben jij de eerste die het weten zal...extra spanning kan je missen in verval.Het wordt binnenkort weer voor de 12de maal lente. Ik, m'n hond en alles daarond op wandel...de kernmotivatie 's morgens en 's avonds...waar zit die weer ?

-dwang : Dwang is geen Chinees. Dwang is vrees. Vlees met teveel lood in 't bloed en schoenen. Dwang is boeten. Dwang is wroeten.

-zich niet laten doen : Je hebt dus dit en dat en nog etwat. Het doet zus en zo en je krijgt je kop niet stil. Maar je pakt die en die en dan die andere pil.Gekruid met wat getril, kinesiste, spiritiste? en allerlei vitamienen...wanneer ga je eindelijk eens bemiennen, wanneer nog een vrijen om te bevrijen ? Misschien bestaat voor alles dan toch een te laat.

-wat mij rest : het blad vrijt met de bik. Ik heb in het alleen zijn weer een blad met niks gevonden. Wat vrijen met de kop van de stift zodat de vloeistof het vrouwelijke zachte papier doordrenkt.

-dagen :geniet van elke dag...ge krijgt er genoeg...maar doe ze niet naar de vaantjes...zoek niet alleen naar de verschillen en de moeilijkheden, maar ook naar de gelijkenis

-scherp : Ik moet m'n eigen scherp en helder kunnen zien...weten wie ik ben...waar ik voor sta...welke rol ik voor wie spelen wil..of moet. De spiegel binnen ..voortdurend proper houden...op tijd het vette weer laten blinken. De spiegels van anderen...kan je hoogstens af en toe wat ontvetter opspuiten...ze moeten hem zelf proper houden

-de energie van landschappen

van een paysage wordt je sage, laat alles rond je in je dringen en voel ineens de ruimte vanbinnen, zuig je longen vol goeie lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere...je zal zien...alles in je zal veranderen

-de bibliotheek in m'n hoofd : Bevat alles wat ik ooit heb geloofd, het leven zij geloofd, zit alles redelijk op orde daarbinnen.

M'n kritische zin ruimt op tijd op. M'n fantasie is de olie. Mijnheer Ratio die domineert leeft er samen met mevrouw Logika.

M'n gevoelens ontdoe ik op tijd van negatieve emoties. Binnen, de spiegel van buiten.

-Zoals een boom zijn sap omhoogtrekt, trek ik de gedachten naar boven opdat de wereld kan verderbestaan.

De echte details ... geheimen voor eenieder...

in 't beste geval even vasthouden en dan weer weg.

Het water rimpelde, zonder dat de wind de oorzaak was.

De eenden stonden op misschien wat brood te wachten.

't Was een karper die door het wateroppervlak uitkwam.

Als protest tegen de massale vissterfte in Noord-Frankrijk.

Het lijkje van het lelijke eendje dat bovendien niet kon slikken,

aan de geurige bosgrond toevertrouwd.

Aan de rand van het water gaan zitten.

Ik heb wat ik een PIA noem, passing it all,diepe analyse en indrukken volgen mekaar op

opgaan in de natuur terwijl al de rest in vrede en vreugde de revue passeert.

De eekhoorn op tien meter van, komt nog altijd dichter bij.

Als het gedeelte lucht en licht...dat na m'n dood overblijft

ook zo'n bewustzijn heeft, zo'n zalig gevoel geeft,

wil ik daar voor tekenen. 't Lijkt op zoiets als na zalige sex, maar anders...NOG STERKER.

Wat me met m'n geliefden bindt is het genieten van haast kinderlijke dingen.
Die zo vluchtig zijn dat je ze zelfs niet kunt onthouden.

Zoals ware speciale energie ook moeilijk bereikbaar en vluchtig is.

Weet je nog onze kinderen, die waren ook vindingrijk in uitspraken.

Eerst kakken in het bos,wc, dan terug een PIA-gevoel opbouwen

en wat zwemmen. Misschien voor de eerste keer dit jaar, de kachel aan na 't zwemmen.

Erzonder is eerst koud hebben en dan toch beginnen gloeien, zonder kachel.

Benieuwd welke gedachtengang er tijdens het zwemmen zal zijn.

Moet ik die of die auteur geen mail meer sturen ?

'Als je gekakt hebt kan je beter ademen en stroomt er precies weer licht je ogen binnen', dacht de sjamaan. 'Sjamaan' : op bepaalde tijdstippen in welbepaalde ruimten bepaalde aardgebonden zaken doen waar men z'n handen en de rest van z'n ziel moet voor gebruiken ten einde de nodige rimpels in het telepatisch netwerk te brengen.

Twee takken van één boom in het water. De rest heeft nu meer kans om overeind te blijven.

Eén stuk van de berk gaf het vertikaal zijn op. Het met de zaag onder water zagen, een totaal nieuwe ervaring voor mij en de zaag.

De berk liet zich blij op het water trekken en in de winter blij opbranden.

Zoals vroeger, toen hij trots in de lucht stond en naar het licht reikte,

kan de berk nu weer naar boven gaan; terwijl z'n asse beneden zal blijven.

Hij die vroeger uitstraalde zal zich nu laten uitstrooien.

M'n vegetarisme heeft z'n grenzen, als de oude hond Porto hier een eend pakt, zal ik ze wel opeten. Wel raar dat sommige honden katten doodbijten en anderen er mee kunnen leven.

Een domme vis die bijt, doet dat misschien omdat er beneden eentje te veel zit.

Net terug van het zwemmen. Twee achten van elk honderd meter gezwommen en in 't midden aan de koorden over de vijver gehangen en me voortgetrokken om het koude water nog meer te voelen. De herfst begint zijn mooie vergankelijkheid in steeds heller en donkerder kleuren tentoon te stellen.

Uit het water komend, heb je geen kou, scherpte van zien en bewustzijn is heel helder.

Nu regende het en ik ging binnen in m'n blote thee zetten.

Nu zou ik heerlijk willen gaan slapen, maar het werk om den brode wacht.

Wi ziet er extra mals uit. Heeft waarschijnlijk veel zin in me. Denkt ze dat ik het met Awi gedaan heb ? Nee, het komt van die andere vorm van natuurbeleving meisje.

Ik heb het met de natuur gedaan, vandaar. Wat gebeurt er met de energie van niet-uitgesproken zinnen : zoals : "Een vrouw aankunnen is niet zozeer een kwestie van potentie, maar van invoeling...er komen zeker geen dwaze fantasmen bij kijken". "Dwaze fantasmen duiken vaak vanuit onvoldoende inleving op...of uit tijdelijke of definitieve onevenwichten tussen mensen"..."of uit absoluut toch willen klaarkomen ,"Stresseerd allemaal jullie eigen, niet meer met mij...mijn buikmieren ontwaken als dit te lang duurt".

"Haar mimiek wordt weer als honing, maar deze jonge heeft er voorlopig geen zin meer in". Kringlopen der liefdebeleving.

Soms komt men( over als een kermend iemand

Soms als een leeuw,soms als een tornado

Soms in een kluwen van objektief niet te achterhalen zijnsstromen

De scheppende kracht der natuur...noemt theatergenie.

HOE GROTER JE INTERESSEN EN BEREIDHEID VAN WIE JE BENT ECHT TE WILLEN EN KUNNEN

BELEVEN, HOE BETER JE HET NU LEERT STUREN. EMOTIES ZIJN DAAR EEN BELANGRIJKE LEERMEESTERES IN. ZE LEREN ONS DINGEN IN FASEN DIE WE ALLEEN KUNNEN BIJSTUREN ALS WE HET ALLEMAAL ZEKER BEGREPEN HEBBEN EN WETEN WAT WE WILLEN. OP DAT MOMENT KUNNEN WE VANUIT EEN ONVERSCHILLIG EVENWICHT ECHT HANDELEN OF BESLUITEN NIET TE HANDELEN...hetgeen allebei positief uitvallen kan.

WEINIGEN KUNNEN VOOR ANDEREN AANVOELEN WAT NU VOOR HEN EEN POSITIEVE RICHTING KAN ZIJN.

--------------------------

Ter illustratie, de volgende fragmenten uit een aantal liefdesverhalen waarvan Martin getuige was.

Wat er voorafgaandelijk aan de eigenlijke verhalen gebeurde bleek net zo belangrijk als de verhalen zelf...alsof het verleden altijd naar een evenwicht met het heden tracht...en daarvoor soms onze toekomstplannen verkracht. Zoals er in een bepaald geschrift van iemand al stond :"des mensens ergste vijanden zullen zijn huisgenoten zijn". Niet één mens bepaald werd hier bedoeld, maar misschien het feit dat dieGENEN waarvan we het meeste houden in feite onze grootste uitdaging zijn. De liefde en zijn vele variaties en combinaties kunnen zowel vreugdevol en genietend als afmattend en vergankelijk tegelijk zijn, maar altijd wordt zowel positieve als negatieve energie gebruikt om een hogere staat van bewustzijn te bereiken dat dan weer anderen ten goede komt...en in die zin is 'liefde' een oneindige energie. Alle belangrijke dingen in 't leven beginnen en eindigen met een verlies of een ontdekking of herontdekking van iemand of iets, onder welke vorm dan ook. Het is alleen die rustige stem binnen iemand zelf die dat begrijpen kan. In een sterke liefde begrijp je dat met z'n twee... zolang bepaalde passies en emoties en toestanden buiten die liefde de rust niet verstoren komen...wat niet kan gebeuren als je erin slaagt van op je eigen trilling te blijven...niet zo evident voor de ene als de andere. We zijn allemaal onderhevig aan het inwerken van de domino's die ons leven en daarvoor al vielen. Een voorbeeld :

de voorbereiding

Zoals de geschiedenis der mensheid in Afrika begon, zo begon ook dit liefdesverhaal waarvan alle personages één groep vormen, in Afrika. M'n ouders wilden er naar emigreren begin jaren negentienvijftig, maar zijn er niet geraakt. Wilden ze vertrekken vanuit ekonomische noodzaak of vanuit de pijn die het fascisme hen had aangedaan ? Ze praten er weinig over. Of was dat willen vertrekken een soort voorgevoel dat ikzelf en een paar kinderen van de zus van m'n ma, wel een band met het oermenskontinent zouden aangaan ? Had hun onvervuld verlangen naar Afrika ook mij bewust gepredestineerd ? Feit is dat er op een eiland naast Afrika, dat eens van India deel uitmaakte, tegen negentienzestig een kind op de wereld kwam dat een kleine veertig jaren later in Europa opduiken zou. Ze had de evolutie van de donkere mens naar het Oosten en zo naar Amerika per vliegtuig overgeslagen om zich te vestigen daar waar de naar Europa doorgetrokken Oosterlingen destijds hun eerste holen hadden bewoond. In Europa zelf liep ik ondertussen al rond en leerde al van kleinsafaan meewerken op het platteland en het handelswezen dat ermee verbonden was. De voornaamste zaak die dat me bijbracht was hoe je een vanuit een totale wanorde toch kon beginnen opruimen, als je maar ergens wilde mee beginnen, de rest volgde dan vanzelf, alhoewel je er aanvankelijk tegenop zag. Ik heb door hard te werken gelukkig ook een hekel aan bureaukratie en inefficiëntie overgehouden.

Hoe ouder ik werd en hoe meer ik doorkreeg vanwaar de puinhopen van de wereld kwamen, des te meer wilde ik daaraan wat doen. Doch hoe meer ik deed hoe meer ik besefte dat daar toch niet veel mensen echt mee bezig waren. Toen ik me tijdens een huwelijkscrisis met als grondoorzaak de littekens die men ega in haar jeugd opliep en zich op mij revancheerden ,meer in de psycholgie ging verdiepen had ik aanvankelijk nog niet door hoe voorspelbaar een levensloop was en holde de gebeurtenissen als het ware achterna. Ik had niet door dat wat moet gebeuren gebeurdt. Zoals een ster eens door onhoudbare druk ontploft, zo is ook het menselijke leven voor een groot stuk gebonden aan de mogelijkheden die het biedt.

Die mogelijkheden zijn dan weer verbonden aan zoveel toestanden en levens van andere mensen dat er in tijd en ruimte altijd maar één ding mogelijk is, namelijke datgene wat op een bepaalde dag of op een bepaald moment gebeurdt. Het gaat niet zozeer over de gebeurtenissen zelf, maar over het groeiverhaal dat er achter zit. Het gaat ook over mensen met een hoop onverwerkte dingen die ze na de verliefdheid op anderen moeten kunnen uitwerken...en hoe parodoxaal het ook mag klinken, daarin kan groei voor beiden zitten.

Zo liep er buiten het meisje dat mijn vrouw werd, nog ergens in Europa een blij meisje rond met een vader die haar blijheid als een bedreiging zag en haar naar een nonnenkostschool stuurde...of kwam die beslissing voort uit het feit dat twee perfektionistische polen mekaar afstoten ? Ook zij zocht de zekerheid van een sterke schouder van een echte goeie man en werker en het huwelijk, alhoewel ze zich tot kunstenaars aangetrokken voelde, haar vader niet, hoewel er ook één in hem schuilde.

De eerste die ze ontmoette was een vriend van haar man, dus dat ging niet door. Raar niet ?

Dan haar blijvend verlangen naar dat andere dat 'die andere' werd, maar waarna ze toch met haar man verder koers zette. Dan nadat hun noeste , arbeid niet genoeg was om de boerderij in kapitalistische termen levend te houden, ging ze weer uit werken en kwam mij, het type filosoof-kunstenaar tegen...en hetgeen in haar zat kwam eruit; niet zomaar goede, maar buitengewoon goede gedichten in

eenvoud en diepgang...sublieme lichtheid (in contrast met het zware in haar soms) . Zoals in elk leven evolueren de verantwoordelijkheden naar kinderen en werk toe en uiteindelijk komt daar nog eens de zorg voor de ouderen bovenop en lopen de spanningen tussen twee of meer mensen in een klassiek of niet-klassiek gezin of binnen de openheid of taboesfeer binnen een driehoek op ,als ze niet op tijd geminimaliseerd worden. Spanningen van welke aard ook, financiële, lichamelijke,,verouderen...ze leiden tot depressies of andere vormen van ziek zijn.

In de periode van tien jaar dat we mekaar onsamenwonend ontmoeten,

werd de belasting die zo'n situaties soms kan meebrengen in de meeste gevallen veroorzaakt door het oververlangen naar mekaar en het feit dat, was het nu de eerste of tweede nieuwe partner van de man van m'n geliefde ,ook de sfeer tussen de nog samenwonende echtgenoten soms vertroebelde. Maar alles bijeen hebben we als geheel ook veel goede momenten in deze situatie mogen beleven. De positieve ingesteldheid van de echtgenoot begaf het langzamerhand vanaf de moment dat hij niet meer zo in de driehoek betrokken werd en er meer en meer nachten samen door ons doorgebracht werden. Tot twee of drie per week dan nog maar; ook dit was geleidelijk gegroeid en het laatste jaar, het tiende jaar eigenlijk afgebouwd , mede omdat ik het beu was om alleen te wonen 's nachts vooral, want in de dag was ik meer en meer met mijn werk bezig.

Om mijn eenzaamheid op te lossen belde ik zelf uitzonderlijk naar de kracht van het donkere continent die zich inmiddels met haar parels van kinderen op het bleke continent gevestigd had. Gelukkig belde ze zelf vaker.

Het redde de relatie enkele keren op velerlei manieren, zoals theoretisch beschreven in ''t hoofdstuk roman voor de rode man', misschien dan weer soms ten koste van de eenvoudig begrijpende, bijna nooit jaloerse bruine sterke vrouw...die me zelfs aanmoedigde mijn kunstenaarsliefde niet in de steek te laten. In hoeverre kan je jaloezie verbergen en waarom komt er de ene keer meer dan de andere 'jaloezie' op je af ?

Het blije meisje van Europa had als vrouw al genoeg lasten te dragen.

Ook een paar andere vrouwen uit andere continenten werden op me verliefd, maar ik kon er niet op in gaan, wat had ik bovenop de komplexiteit van het betrokken bij alles in de wereld zijn en het dragen van het te zware emotionele van anderen, weinig meer te bieden dan mijn emotionele lichtheid...die door onze gezamelijke aanwezigheid veroorzaakt werd. Al kon dat ook vaak anders uitvallen in m'n LAT-relatie dan...op rekening van diegene met het minst sterke emotionele draagvlak te schrijven dan. Ik kon die emotionele lichtheid van het diepe zuiden dan ook overdragen op m'n mediterane kunstenaarsvriendin, maar als ik dan eerlijk zei waar ik ze vandaan haalde was het goed mis. Wat kunnen mensen toch moeilijk doen, zelf als je zelf geduld hebt en breed bent.

Wat ik weer geleerd heb uit deze verhouding is dat als je mekaar diep liefhebt en iemand is niet vrij, dat er dan toch veelal problemen van komen. En zelfs wanneer je iemand om praktische redenen of om hem of haar niet bij hun prachtige kinderen weg te halen niet echt opeist, moet je sterk in je schoenen staan nadat je alles geprobeerd hebt om dan toch door te gaan. Merkwaardig was ook dat hoe meer ik loslaten kon, des te groter het verlangen aan de overkant werd. Zo'n evolutie tussen driehoeken gebeurdt in fasen. Eerst versterkt de band tussen het originele koppel, voor een groot stuk omwille van de opwinding die dit tussen beiden teweeg brengt; maar dat verzwakt want er is iets diepers dat de nieuwe geliefden bindt. Indien dat er niet zou zijn, zou het zelfs de moeite niet zijn van eraan te beginnen. Dan ,op het moment dat de nieuwkomer zijn eigen weg lijkt in te slaan en loslaat, vergroot het verlangen van de andere kant...hetgeen er op wijst dat zijn of haar vertrek geen opluchting in het liefdesdrama tussen het oorspronkelijke echtelijke koppel zou zijn...maar het naderhand eerst wordt. Misschien heeft iemand er tijdens of na mijn leven wel iets aan :

bijlage 1. martin en martina, als volledige roman

zie voorlopig op typmachine getypte teksten en de zachte rode brievenmap met ritssluiting, rond de vrouw van m'n kinderen; misschien scan ik de bundel nog wel eens

bijlage 2. willeke

het begin : het dikke pak volledige brieven over mekaars kijk op de wereld en verhoudingen en alternatieve dingen of gewoon grappige toestanden enz...zie op diskettes en ook op in de harde rode ringfarde in de koffer en haar gedichten op de gedichten bestanden van Willeke,ook op diskette en de kaarten en foto's op en in de kasten plus de vooral de e-mails 2002-2004en later(zie in deze reeks 'met wat zal ik je geest verlichten ?delen ABC rond een evolutie om naar gelang de dag of periode vanuit het zware naar het licht emotionele te evolueren en zo in de sfeer van de echte gevoelswereld te belanden

, onvergetelijk zijn ook sommige telefoongesprekken en reizeroutes, voor het reizen leken,(lijken?) we in de wieg gelegd. Dan spreek ik nog niet over de tientallen films met inhoud en de documentaires die we zagen en die we opnamen en de talloze projekten dat we gingen doen (bracht altijd veel humor mee) Ik vraag me soms af waar we allemaal zo kolossaal om gelachen hebben, het is weg en soms is het er weer.

bijlage 3.astra nova-correspondentie met Jiny

Geachte mevrouw de psycho-nurse,

Vanmorgen in bed, kreeg ik het idee van je een brief te sturen. Lekker ouderwets. Ik heb het gewoon veel te druk met mensen gehad om mijn eigen als de danser die ik in mijn jeugd was te bewijzen en onze harten weer sneller doen te slaan. De paar avonden dat ik niet te moe was en zou kunnen gegaan hebben was het muziek voor oude van dagen of jeugd-fabrieksmuziek. Eén keer ben ik nog zeer laat op de fiets gesprongen en eens naar de spiegeltent gaan zien, maar er was hoop en al dertig man. Getrouwde mensen en mensen alleen op weg. Ik had er een gesprek met iemand die dopt en teveel drinkt...ik voelde de spanning in zijn arm. Dan nog een gesprek met iemand die kanker overwonnen had en toch in niks meer geloofde. Ik dook voor beide in mijn arsenaal sociale en filosofische raadgevingen. Toen vroeg een vrouw me of ik met haar wou dansen...en 't is daarvoor waarschijnlijk dat ik je schrijf...ze behoorde namelijk tot jou werksfeer...alhoewel ik dat in 't begin niet doorhad, was ze behoorlijk schizo. Eerst had ik met een gecultiveerde actrice te doen die inderdaad wel het een en het ander wist. Daarna met iemand die ze in haar echte situatie waarschijnlijk was, iemand die haar man verwenste en toch terug wou en het financieel moeilijk met haar opgroeiende kinderen had. Ze was een kettingrookster en vroeg zich aan 't bijna einde van het gesprek af waarom ze bijna niet had gerookt zolang we hadden gepraat. Plots was ze een bi-sexuele vrouw die me een aantal verwensingen naar het hoofd smeet om daarna weer poeslief te gaan doen, een beetje de brave, berouwvolle dochter. Om gek te worden.

Dit had ik nog niet meegemaakt. Amaai...jij komt dat alle dagen waarschijnlijk wel tegen. Ik hoop dat ze m'n raad opvolgt en al begint met niet meer te drinken...én pillen te pakken én auto te rijden. Zulke mensen zijn precies én genie én mis-baksel.

Daarom ook dat ze voortdurend dood willen. Je moet ofwel gek of heilige zijn om je leven met zo iemand te delen.

Gelukkig voelde ik toch ook dat ze van haar kinderen hield...of was dat weer een ander moment, een andere rol ?

Zondag 3OKTO1999

Geslapen tot tien uur. De droom (DR), die ik mezelf had toegewenst, zo één met veel symboliek en treffende beelden en geen waarvan je achteraf moet konkluderen dat het gewoon maar een samenraapsel van flarden van verwarde situaties de dag ervoor was…kwam niet. Misschien omdat ik de hele week vroeg op moet, de wereld en de werkstress en m’n lichaam dus te zeer van de slaap genoot. Gisteren, de dag van de niet-afspraak met zo'n zeldzaam iemand die in de dynamiek van m’n real-art projekt geinteresseerd is, was een prachtdag. Ik heb voor het eerst echt gevoeld dat ik emotioneel niemand iets verschuldigd ben. Op elk domein van de filosofie (sociologie, politiek, psychologie, de existentievraag naar de zin van het leven na het leven…weet ik duidelijker dan ooit, dat alles aan mekaar hangt en hoe het grofstoffelijke(materie, levensomstandigheden) het fijnstoffelijke(woorden, gedachten, beelden, …) beinvloed. Daar kan ik iets mee doen. Al meen ik dat weinigen er oren naar hebben of m’n woorden via hun ogen tot zich willen nemen.

Na de lange hete zomer van 1999 heb ik de zift in de garage uitgenomen. Toen ik hem uitnam, ging het hele liefdesbeeldscenario van de driehoek van de Mediterane Wi en de Afrikaanse Afrieka met mezelf in de rit naar Real Art aan me voorbij. Ook al hetgeen ik aan positiefs in het jeugdige leven van hun en mijn kinderen aanbracht, passeerde de revue.

Na m’n maagzwerenkrisis en de ambulanceërvaring op het werk en de gedwongen rustperiode erna, toen ik de kracht vond om te regimen en het sexuele deel van m’n relatie met Wi te laten vallen en gewoon te genieten van het samenzijn als beste kameraad en door gesprekken, door natuurbelevening en innerkommunikatie de symbolische betekenis van symbolische achtergronden van gebeurtenissen probeerde te achterhalen…leek ik op weg om de staat van geest te bereiken die ik me had gewenst. Ik genoot van de humor tijdens de gesprekken, van de uitstappen met Wi en Awi -Afri(ka) met haar dochtertje. Doch, telkens de natuurlijke openheid tussen Awi en mij ter sprake kwam, dreef dit een wrange wig tussen Wi en mij. Dat je het met mekaar doet moet je zelfs niet uitspreken...het lijkt wel een instinkt dat vanuit de jaloezie opborrelt. Stammen wij misschien af van die tweeslachtige vissen die zowel een penis als vagina en eicellen en zaadcellen hebben ...en tijdens de paring mekaars penis proberen afbijten, zodat de ene de eicellen van de andere niet kan bevruchten ?

Als de kameraadschap tussen Wi en mij zou verderduren moet ik noodgedwongen grenzen aan mijn mededeelzaamheid inbouwen. Bij tijd en wijle bleef ik weer een tijd later toen we het soms nog eens deden weer monogaam met Wi, om erachter te komen wat nu eigenlijk de bedoeling van heel deze driehoek was. Hoe monogamer ik met Wi bleef, hoe minder het zoals in onze hoogdagen tussen ons was. Hoe alleenlijk ik nog naar Awi ging, hoe meer ik de kameraadschap en de culturele uitstapjes met Wi miste. Ik kwam er maar niet toe voor een klassieke dag na dag verhouding met Awi te kiezen…misschien omdat ik een toekomstig gezinsleven met al haar leuke kinderen en mezelf als kostwinner, niet zag zitten. M’n filosofisch projekt had voorrang en beide vrouwen speelden daarin hun eigen rol tot het aandragen van stof over psychologische onderwerpen of tot een roman zoals ‘er was dus toch leven na de dood’.

Alhoewel ik alleen in genetische reinkarnatie geloof en vermoed dat de afgestorven als zuivere elementen lucht en licht,straling enz…nog aan onze levens deelnemen…geloof ik ook in een soort karma waardoor mensen mekaar om bepaalde redenen tegenkomen, veelal gestimuleerd door waarin de eigen ziel als noodzakelijke illusies geloofd. Zowel de simpele, lichte zielen zoals Awi, met nochtans ook al geen simpel leven achter de rug; als de kilo’s die de Westerse Wi voor een stuk meesleept; lijken me aan te trekken…of misschien anders gezegd…ik geraak er niet van af. Alle pogingen om er via derden aan te ontsnappen, leiden altijd weer naar Wi en Awi. Gelukkig zijn die pogingen door het leven als scenarioschrijver bedoeld om me weer een ander facet van het menselijke bestaan bij te brengen...en de puzzels van verschillende menselijke karakters en gedragingen te begrijpen.

Op een dag dat Awi een drietal weken geleden blijven slapen was in RealArt, kwam Wi binnen met het slipje van Awi in haar hand. Ik lag alleen in mijn bed en Awi sliep in een sofa, nadat we een uur tevoren allebei wakker waren geworden en zij tot mijn en haar bevreemding in een sofa was gaan slapen. Waarschijnlijk hadden de scenarioschrijvers van het 'al' weer eens verhinderd dat Wi teveel in emotionaliteit duiken zou…dit was al enkele keren voorgevallen…dat bijna-ontdekt, maar toch niet. Misschien had Wi dat wel zelf in het leven geroepen, dat voorkomen dat ze te direct met mij en iemand anders fysiek naakt zou worden geconfronteerd. Van welke confontatie had ze eigenlijk het meeste schrik : de ziellijk-geestelijke of de lichamelijke ? Of werd het grenzeloze vertrouwen van haar in mezelf hiermee van ontgoocheling gespaard. Je moet dit wel zien in de context van Awi, die ondertussen al of niet volledig gescheiden van bed, apart van haar man onder hetzelfde dak leefde.

Of moest dit gebeuren omdat ze zelf al vijf jaar nog altijd met haar man samenwoonde, alhoewel appart zouden slapen ?

Of gebeurde dit omdat ze me niet de bons zou geven...want anders zou ik misschien al mijn energie in een gezinsleven gaan steken ? Mysterieuse zaak, het waarom van dingen die tussen mensen gebeuren.Bon. Conclusies graag. Na het emotionele gedoe rond mijn ‘niet aanwezig zijn in de liefdesbeleving’ dat wel vaker de kop opstak sinds we ‘het’ weer met mekaar deden…had ik nog niet genoeg eerlijke uitspraken gedaan vroeger…waarom trok ze daar dan geen conklusies uit en liet me zitten ?…

Daarna dus, liet ze weten dat het haar niet zinde dat ik energie uit de relatie met Awi haalde om in en uit bed tussen haar en mij te kunnen gebruiken. Om de sporadische zwaarte van een bepaalde partner aan te kunnen, heeft iemand soms de energie van anderen nodig. Alhoewel ik de laatste drie weken op alle gebied afstand nam van emotionele dingen (weer eens) en me beperkte tot telefoongesprekken die ook m’n theoretische inzichten verscherpten in het hele gebeuren in m’n omgeving; alhoewel ik dus zoveel mogelijk alleen was, ontwikkelde er zich geen nieuwe aantrekkingskracht naar Wi toe. Als ze zich niet te zwaar voelde, kon ik wel warm in mekaars armen liggen, maar bij de liefdestaferelen van vroeger in ons ‘houten huisje’, raakte ik niet meer.

Eigenlijk was dat al geleidelijk beginnen weggaan na m’n ontmoeting met een vrouw die in dezelfde soort driehoeksrelatie zat als ik en m’n kortstondige idylle met de Chinese theologe Qi. Het aanhangsel in haar O was haar eerste, de mijne…onze verliefdheid bracht mee dat ik

onze verliefdheid bracht mee dat ik sommige van m’n teksten voor haar vertaalde in ’t Engels. De natuur had haar niet van borsten voorzien omdat de scenarioschrijvers weer andere dingen voor ons in petto hadden. Zij trouwde met een Brit die acht talen kende en ze gingen in Como wonen…gedijen in de schaduw van LOMBardije. Mijn aandacht werd door andere, fiktieve borsten naar andere wegen afgeleid. Als de omgeving van mensen; hun exen en kinderen, dat toelaten , is alles tussen twee zielen er wel en kunnen ze voor een stuk iets geestlijks bereiken. Maar als er teveel negatiefs tussen die zielen gebeurdt…omdat dingen om zelf niet voor detectives helemaal naspeurbare redenen gebeuren…zullen ze niet altijd meer NAT worden van mekaar...wat een tijdelijk iets kan zijn...maar veelal blijvend of definitief van aard is...de ouderomsverschijnselen buiten beschouwing gelaten. Zelfs zonder sex dreigt een relatie waarin men niet eerlijk meer kan zijn, op de klippen te lopen. Hoe kan je onderricht geven over het belang van eerlijkheid en de werkelijke draagwijdte over wie je bent, over leven en dood ? Langs gewone gebeurtenissen om. Het heeft allemaal veel te maken met het kunnen aanvoelen of en hoe je jezelf kan uiten...tegenover anderen. Intelligentie is de verstandelijk aangewende vorm van onze andere soorten van bewustzijn. Andere soorten bewustzijn : Horen, zien, ruiken, tasten, het voelen van onze organen, denken, intuitief aanvoelen, de omgevingsfaktoren (en dan vooral onze relaties).

Vorige volle maan, toe ik op m'n sterkst was, wist ik dat alles in een stroomversnelling zou komen. Ik heb m'n sterkte het voorbije jaar en vooral deze zomer door wilskracht, voldoende opgebouwd om nu door te breken, lijkt het...ik weet aan wie en wat en aan welke toestanden ik me zou kunnen ergeren, maar ik doe het niet meer. Ik kan me niet meer geven in wat ik niet meer aanvoel en beoordeel alles naar de energie die ik op het moment zelf aanvoel...in overeenstemming met m'n opties naar de toekomst toe. Met iedereen eerlijk kunnen zijn, betekent voor sommigen een ondraagelijk iets...zeker als het met lichamelijke liefde te maken heeft. Waarschijnlijk wordt m'n huidige niet-sexuele verlangen nog verlengd...voor het weer overspringt naar een nieuwe monogame relatie, of de huidige weer ontvlammen. Waarom neigen 'bedrogen' mannen (en 'bedrogen''vrouwen er naar ofwel hun liefde te breken, te verdelen of extra trouw te zijn ? Waarom vaak die spijt en toch geen spijt om het verleden(de momenten of perioden dat je beseft dat je dankbaar moet zijn voor ál je ervaringen (negatief en positief) om dingen waarvan duidelijk werd dat men ze niet had moeten doen...omdat men er achteraf emotioneel niet beter aan toe was ? Is dit een experiment in nieuwe vormen van samenleven of ...afgang ? Echte oude bomen hebben door veel te verduren te hebben gehad, jarenlang overleefd...en daarom zijn ze zo sterk en zo breed en wijs geworden...dat men op een dag vindt dat ze in de weg staan.

-ochtendanalyse : de zelfvernietigingsdrang van sommige mensen, doordat ze hun geest en lichaam niet volgen, sleept anderen voor een stuk of totaal met zich mee...in het laatste geval is het ook vernietiging op afstand...elke dag van niet-liefdebeleving ondermijnt en takelt dan af...soms kan het zijn in 't leven dat je geen beloning verdient of neemt...dan wordt het leven inderdaad meer straf

-iemand echt graag zien is lijkt op termijn wel een straf als je mekaar isoleert

-hoe noem jij ? Het is al laat...het wordt de laatste maanden alsmaar later. 't Is al laat dus en 'k weet niet meer je naam, hoe je heet...hoe je noemde. Was het nimf of tang of hemels gezang...of liefste of zwaarmoedigheid. Vroeger heette je gewoon, niet zomaar één uit een reeks. Stuurde je warrige handelen al je namen in m'n hoofd wandelen ?

't Is al laat en 'k weet niet meer jou naam.

-onkreukbaar Ofwel vanwege de jeugd en de volgehouden aard. Ofwel vanwege al teveel barmartig en dan de peer.

Het heden, gedetermineerd door het verleden, afgesneden van elke mogelijke andere...indien ik me kan bewegen om opnieuw achter een wonder te zoeken...ben jij de eerste die het weten zal...extra spanning kan je missen in verval.Het wordt binnenkort weer voor de 12de maal lente. Ik, m'n hond en alles daarond op wandel...de kernmotivatie 's morgens en 's avonds...waar zit die weer ?

-dwang : Dwang is geen Chinees. Dwang is vrees. Vlees met teveel lood in 't bloed en schoenen. Dwang is boeten. Dwang is wroeten.

-zich niet laten doen : Je hebt dus dit en dat en nog etwat. Het doet zus en zo en je krijgt je kop niet stil. Maar je pakt die en die en dan die andere pil.Gekruid met wat getril, kinesiste, spiritiste? en allerlei vitamienen...wanneer ga je eindelijk eens bemiennen, wanneer nog een vrijen om te bevrijen ? Misschien bestaat voor alles dan toch een te laat.

-wat mij rest : het blad vrijt met de bik. Ik heb in het alleen zijn weer een blad met niks gevonden. Wat vrijen met de kop van de stift zodat de vloeistof het vrouwelijke zachte papier doordrenkt.

-dagen :geniet van elke dag...ge krijgt er genoeg...maar doe ze niet naar de vaantjes...zoek niet alleen naar de verschillen en de moeilijkheden, maar ook naar de gelijkenis

-scherp : Ik moet m'n eigen scherp en helder kunnen zien...weten wie ik ben...waar ik voor sta...welke rol ik voor wie spelen wil..of moet. De spiegel binnen ..voortdurend proper houden...op tijd het vette weer laten blinken. De spiegels van anderen...kan je hoogstens af en toe wat ontvetter opspuiten...ze moeten hem zelf proper houden

-de energie van landschappen

van een paysage wordt je sage, laat alles rond je in je dringen en voel ineens de ruimte vanbinnen, zuig je longen vol goeie lucht en wandel zonder zucht van het ene perspektief naar het andere...je zal zien...alles in je zal veranderen

daarbinnen.

M'n kritische zin ruimt op tijd op. M'n fantasie is de olie. Mijnheer Ratio die domineert leeft er samen met mevrouw Logika.

M'n gevoelens ontdoe ik op tijd van negatieve emoties. Binnen, de spiegel van buiten.

-Zoals een boom zijn sap omhoogtrekt, trek ik de gedachten naar boven opdat de wereld kan verderbestaan.

De echte details ... geheimen voor eenieder...

in 't beste geval even vasthouden en dan weer weg.

Het water rimpelde, zonder dat de wind de oorzaak was.

De eenden stonden op misschien wat brood te wachten.

't Was een karper die door het wateroppervlak uitkwam.

Als protest tegen de massale vissterfte in Noord-Frankrijk.

Het lijkje van het lelijke eendje dat bovendien niet kon slikken,

aan de geurige bosgrond toevertrouwd.

Aan de rand van het water gaan zitten.

Ik heb wat ik een PIA noem, passing it all,diepe analyse en indrukken volgen mekaar op

opgaan in de natuur terwijl al de rest in vrede en vreugde de revue passeert.

De eekhoorn op tien meter van, komt nog altijd dichter bij.

Als het gedeelte lucht en licht...dat na m'n dood overblijft

ook zo'n bewustzijn heeft, zo'n zalig gevoel geeft,

wil ik daar voor tekenen. 't Lijkt op zoiets als na zalige sex, maar anders...NOG STERKER.

Wat me met m'n geliefden bindt is het genieten van haast kinderlijke dingen.
Die zo vluchtig zijn dat je ze zelfs niet kunt onthouden.

Zoals ware speciale energie ook moeilijk bereikbaar en vluchtig is.

Weet je nog onze kinderen, die waren ook vindingrijk in uitspraken.

Eerst kakken in het bos,wc, dan terug een PIA-gevoel opbouwen

en wat zwemmen. Misschien voor de eerste keer dit jaar, de kachel aan na 't zwemmen.

Erzonder is eerst koud hebben en dan toch beginnen gloeien, zonder kachel.

Benieuwd welke gedachtengang er tijdens het zwemmen zal zijn.

Moet ik die of die auteur geen mail meer sturen ?

'Als je gekakt hebt kan je beter ademen en stroomt er precies weer licht je ogen binnen', dacht de sjamaan. 'Sjamaan' : op bepaalde tijdstippen in welbepaalde ruimten bepaalde aardgebonden zaken doen waar men z'n handen en de rest van z'n ziel moet voor gebruiken ten einde de nodige rimpels in het telepatisch netwerk te brengen.

Twee takken van één boom in het water. De rest heeft nu meer kans om overeind te blijven.

Eén stuk van de berk gaf het vertikaal zijn op. Het met de zaag onder water zagen, een totaal nieuwe ervaring voor mij en de zaag.

De berk liet zich blij op het water trekken en in de winter blij opbranden.

Zoals vroeger, toen hij trots in de lucht stond en naar het licht reikte,

kan de berk nu weer naar boven gaan; terwijl z'n asse beneden zal blijven.

Hij die vroeger uitstraalde zal zich nu laten uitstrooien.

M'n vegetarisme heeft z'n grenzen, als de oude hond Porto hier een eend pakt, zal ik ze wel opeten. Wel raar dat sommige honden katten doodbijten en anderen er mee kunnen leven.

Een domme vis die bijt, doet dat misschien omdat er beneden eentje te veel zit.

Net terug van het zwemmen. Twee achten van elk honderd meter gezwommen en in 't midden aan de koorden over de vijver gehangen en me voortgetrokken om het koude water nog meer te voelen. De herfst begint zijn mooie vergankelijkheid in steeds heller en donkerder kleuren tentoon te stellen.

Uit het water komend, heb je geen kou, scherpte van zien en bewustzijn is heel helder.

Nu regende het en ik ging binnen in m'n blote thee zetten.

Nu zou ik heerlijk willen gaan slapen, maar het werk om den brode wacht.

Wi ziet er extra mals uit. Heeft waarschijnlijk veel zin in me. Denkt ze dat ik het met Awi gedaan heb ? Nee, het komt van die andere vorm van natuurbeleving meisje.

Ik heb het met de natuur gedaan, vandaar. Wat gebeurt er met de energie van niet-uitgesproken zinnen : zoals : "Een vrouw aankunnen is niet zozeer een kwestie van potentie, maar van invoeling...er komen zeker geen dwaze fantasmen bij kijken". "Dwaze fantasmen duiken vaak vanuit onvoldoende inleving op...of uit tijdelijke of definitieve onevenwichten tussen mensen"..."of uit absoluut toch willen klaarkomen ,"Stresseerd allemaal jullie eigen, niet meer met mij...mijn buikmieren ontwaken als dit te lang duurt".

"Haar mimiek wordt weer als honing, maar deze jonge heeft er voorlopig geen zin meer in". Kringlopen der liefdebeleving.




Geplaatst op 07 december 2010 01:09 en 469 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.