Delen     Populaire blogs     Volgende blog Ľ
Blog maken     Inloggen
_
_
't leven liefhebben, een kunst
De diepere betekenis van de zin van 't leven
_
Home__Weblog__Prikbord__Foto's__Links__Gastenboek__Zoeken__Tip__Login
_

Welkom op mijn Weblog


de diepere betekenis van de zin van 't leven



Mijn Profiel

BBV
Ik ben nu offline

• Mijn profiel
• Privť bericht sturen
• Als vriend toevoegen

Toevoegen als weblog vriend






Zoeken in Google
_



CategorieŽn Overzicht




Laatste Weblog artikelen


L. Astra Nova 3
07 december 2010 03:21

K. Astra Nova 2
07 december 2010 03:13

J. Ach Ja, de liefde, deel 3 A...
07 december 2010 03:05

I. Uit te zuiveren verbanden. ...
07 december 2010 02:51




Fotoboeken

Nog geen foto's toegevoegd.






Weblog Vrienden


Nog geen weblog vrienden toegevoegd.



Gastenboek berichten




Watskeburt Op 50plusser.nl

Door Annelies1 om 17:07
_
Nieuwe Forum reactie geplaatst

Door Ofsen om 17:06
_
Nieuwe Weblog reactie geplaatst

Door blueslabel.nl om 17:04
_
Blueslabel.nl Online

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd

Door fraagis om 17:02
_
Nieuwe Weblog fotoboek foto toegevoegd





_

Andere artikelen



C. Ach ja de Liefde



Ik vertelde over de dromen die ik had en het boek dat ik zou schrijven en zoals heel dikwijls antwoordde ze me als de zoetste prinses.

Waarom heeft men een half leven nodig om tot een dergelijk stadium van intuitief leven te komen, vroeg ik me af ?

Toen was er het beeld van haar soms te bewonderen echtgenoot die er goed uitzag, maar zijn beeld ging over in dat van een lijdend man. Over beelden die je kan zien in andere schrijfsels echter meer. Ik vroeg dat ze hem zou vertellen dat wat de oude wetten ook van hem verwachten dat hij doen en denken en voelen moet, hij maar in zichzelf zou blijven geloven en dat hij een levend vertegenwoordiger is van een nieuwe houding die in een man bewonderd moet worden. Verboden vruchten hoeven niet altijd gevaarlijk en nefast te zijn...indien ieder betrokken partij zich kan blijven uiten en niet in zelfbeklag steken blijft. Misschien hoefde ze hem dat niet te vertellen en seinde ik hem dat op hetzelfde moment al over.

Ze kwam klaar en ik...stopte daarna...omdat er teveel energie in m'n hoofd zat die niet echt zuiver de mijne was...ik zat niet dicht genoeg op haar trilling meer door het over iemand anders te hebben en omdat er nog teveel dingen in m'n hoofd zaten die ik tevoren gelezen had. Ik wilde op andere beelden en energieën wachten, voor ik met m'n 'maske' vree. Toch was er een hoge nood om m'n sexgolven niet op te sparen, maar te uiten...zonder dat ze van m'n nog onzuivere trillingen last hebben zou...daarom liet ik ditmaal niet zozeer m'n liefde, maar vooral m'n drift door haar handen naar de uitgang tussen de lippen van m'n eikel glijden.

We hadden die dag eerst beter in het woud gaan wandelen, dan hadden de bomen onze krachten recht naar de hemel toe getrokken. Nu deden we dit erna en hadden we diepe gesprekken over gevoelens uit het verleden, het heden en de toekomst. Over zich jong en oud voelen. Over het verstoppertje spelen dat mensen elkaar aandoen ...omdat ze bang zijn van zichzelf of anderen of hun bezittingen of hun 'naam' te verliezen. Over vrouwen die hun zelfvertrouwen kwijtraken omdat ze denken dat ze er niet aantrekkelijk genoeg meer uitzien. Doch 'déze vrouwe', hier nu weer tijdelijk bij mij, zal haar niet in dergelijke illussies laten vastzetten, omdat ze weet dat er zoveel meer in 't leven is. 'Déze vrouwe' was soms alle vrouwen voor mij 1/12/94

 

-Zo'n dag waarop je totaal verrijst Het met opperliefde gezegend jaar 1994 blijft zijn krachtige groei naar de eigenste identiteit van ieder van ons, uitspreiden. De oude, remmende kracht van visies van anderen en jezelf, mag niet in je lijf blijven plakken...zeker niet in een driehoeksverhouding. Da's pas echt waar een goed dieet letterlijk mee begint. Met door de liefde herwonnen rust in je eigen. Al wijl we nog in de wagen zaten, was het verlangen naar mekaar zo groot dat we onze 'woudwandelingouverture' schrapten. "Laten we dit gevoelen,

23

deze moment, niet laten ontglippen", zei ze, terwijl ik ervan overtuigd was dat het op elk gewenst moment dat je er naar zou verlangen, terugkomen kon. Eerst lieten we onze bezielde lichamen hun passionele taal spreken. Het mijne was er van overtuigd dat echte liefde je op allerlei manieren 'open' maken kan. Als je 'open' bent ga je geen nutteloze strijd meer aan...maar observeer je en laat je de dingen soms op je afkomen voor je ze countert.

Met welk een schuldgevoelens men je ook probeert te beladen...HET HART IS GEEN LASTDIER VOOR GEDACHTEN EN EMOTIES...die het voornamelijk voor rekening van anderen dan je eigenlijke zelf...proberen te verlammen. We verdreven de donkere wolken die bepaalde van onze opvoeders in onze hoofden hadden willen prenten en praten vrijuit over mogelijke verleidelijke momenten in de toekomst, die misschien hun wortels in dit heden hadden. De spiegels toonden twee levende beeldhouwwerken, doordrongen, doorweekt in lusten en liefde, bevrijd van lasten.

De zon verdween zo vlug dat de tijd precies weer ophield te bestaan. Even leek het of er een clitachtig probleempje met haar was. Maar er was geen echt probleem.

Het was alleen haar lichaam dat uitdrukte dat het in een betere conditie wou zijn. Of misschien sloop de energie van mijn mogelijke 'andere vrouw'-test in haar gedachten en begreep ze door het te vele denken niet meer dat 'clitjes' op een hele andere manier denken en voelen en dat we ze met onze rationele valstrikken soms blokeren.

Als je je dan gaat afvragen waarom ze het niet meer doen, ben je absurd bezig. Of eigenlijk ook weer niet, want van zo'n toestanden leer je bij.

Na de explosie van de blokkades verlieten we het liefdesnest en kookten we ons een vegetarisch maal, en al namen we alcohol, niet als dorstlessend middel,maar om te proeven van wat er buiten ons nog in het houten ruimtetschip was; die dag dat we die rode wijn van de Dolfijnvrouw gehad hadden.

Op een bepaald moment leek Willeke plots heel erg behoefte aan tranen te hebben, overbodig gewicht en gedachten die haar wilden verlaten...een proces dat we allen kennen, maar waarvan we de fuktie niet altijd waarderen. Terug in bed lachten we om een bepaald boek en werkten we onszelf gedeeltelijk individueel, gedeeltelijk kollektief doorheen een wereld waar we de energie van onze lichamen en deze van onze fantasiewerelden duidelijk konden aanvoelen. De twee terzelfdertijd was ook mogelijk, zo bleek. Wat zij al niet met het laatste, het onderste deeltje van mijn rug kan doen ! Als ze m'n voorhoofd met haar vingers 'bekijkt', opent ze echt een ongekende dimmensie in mij...of als ze m'n lichaam achteraf 'likt'...verlies ik mezelf in de kosmos. De wijze waarop ze m'n onderste antenne liefheeft...tart alle wensdromen. 5/12/94

-De dag dat ik met haar op m'n schouders door de bos wandelde (niet dat er 'haar' op m'n schouders zou groeien)

We haalden wat water bij de bron. Ik nam een douche, ondertussen douchte zij in de zon. De gloed die zij mij brengt, gaat doorheen ziel en lichaam en soms lijkt het me alsof ze er niet in slaagt, dit, thuis met hem te delen. Soms wordt ze die speciale gloeiwarmte die ze op

24

sommige momenten kan uitstralen, bijna zelf.

Nooit praatte ik met haar borsten die ik in de zetel voor de ogen van de zon uitpakte, zoals vandaag. Na de tederheid en de kussen gingen we naar bed en verdonkerden de kamer een weinig. Ik kleedde haar uit en terwijl we rechtstonden maakten we wonderlijk overtuigde vinger-en lip en mond-en huid muziek. Soms met één hand langs achter, terwijl de andere zoals bij elke ontmoeting de steeds weer te ontginnen energie van het natte poesje uitdaagde. Ik liet me tot hurkstand zakken en m'n mond zocht steeds maar weer naar meer en meer tussen haar benen. Toen we het bed eindelijk raakten, sloeg ik m'n armen rond de fruitschaal die haar bekken was en ging voort met knabbellen en proeven en zuigen en zoveel meer onbeschrijfelijk deugddoends dat zij ook met me deed.

Op een bepaald ogenblik voelden we mekaars wezen zo verstrengeld aan dat ik haar benen in de lucht gooide en lichtjes op en af jumpte, terwijl ik haar fruitschaal omklemd hield. Zo bereikten we samen een 'bovenonderbewustelijk' orgasme waarbij je letterlijk de lucht door je bloed en hele lijf voelde blazen. De begeleidende luchttonen in de eter, kwamen dan ook van heel ver vreems weg. Op zo'n momenten wordt ademen een liefdeshymmne die van ogenblik tot ogenblik variëert. Terwijl die droom van mij met mijn zeer gladde, gezonde jongen speelde en ze mij haar poes plagen liet; terwijl zij daar zo uitdagend op handen en voeten bezig was haar kont sexy te kronkelen, zei ik dat zo'n clitie precies een klein pikie leek. Haar appreciatie overspoelde me en toen ik 'hem' er van achter haar rug onderaan terug instak, voelde ik dat haar spanning in een orgasme van een geweldige diepte eskaleren ging. Liggen en strelen achteraf, wijl je moeiteloos woorden uit mekaars ziel tovert, maakte het leven weer tot iets heiligs...en je weet dat 'heilig' genezend betekend...gezondheid. Mensen met teveel drempelvrees, die zich tot mekaar aangetrokken voelen, die hun haar zou moeten beginnen krullen, dan zouden ze mekaar herkennen en hoefden ze geen onnodig verstoppertje meer te spelen. Je voelt toch immers best met wie je wel open kan zijn en met wie iets groeien kan. 12/12/94


-De dag dat m'n wagen platte band had

Is een verdrongen sensualiteit niet de echte reden van melancholie ? Wij vragen het ons soms af als we veel persoonlijk en relationeel lijden rondom ons zien en voelen.

Het is nog niet erg genoeg dat de wereldpolitiek zoveel lijden schept, sommigen onder ons doen mekaar en henzelf wat aan.

's Morgens stootte ik nog kreten uit van iemand met verdrongen noden en zij kwam klaar met het gemak van een jong meisje dat over plasjes springt. Ik was ver verwijderd van diegene die zij zag...zoals een vogel hoog boven een canyon, kijkend naar de stroom van ieders en mijn gedachten; waarvan ik daarboven geen enkele bezat.

De rest van de dag was mijn luim niet meer stuk te krijgen ...en 's avonds ontdekte ik weer hoe welkom ze me kan doen voelen. 22/12/94

-Ze vouwde haar kleren zo strikt die keer

Soms als ze hem verlaat, is het een beetje te hard voor hem die ik vandaag een boek opdragen

25

wou. Dan volgen er woorden zoals "moet je dit echt blijven doen" voor hij ze ziet vertrekken en dan neemt ze een beetje van hem mee naar mij. Ik hou ervan om met haar in bed te liggen en met haar te praten om zo samen naar die soms precies eeuwige momenten van ons te groeien. Vandaag 'hield ze het voor mij' zei ze over de kracht van hetgeen er van in haar onderljf naar boven toe ontbrandde.

Na een poosje relaxen bewoog ik maar enkele keren en liet mezelf opveren met haar in m'n handen, terwijl m'n adem en kreten en gefluister niet stierlijk of boskattig waren, maar eerder een inhalen van verlorengegane, niet gesublimeerde noden. "Binnen een dag of drie zal het beter zijn", zei ze, alhoewel ik mezelf niet bekloeg.

We proefden achteraf van de eigengemaakte konfituur uit haar tuin en bespraken een boek.27/12//94

-Rezinneke en het kleine gaatje in m'n slip

Iemand observeren nadat je haar in twee dagen niet meer hebt gezien, geeft een beetje een verbazend beeld als je dezelfde vibraties van twee dagen geleden bij het toen uiteengaan niet meer tegenkomt. Ieders energie verandert natuurlijk altijd, maar gemis speelt toch altijd een grote rol. Iemand die in zijn energie zit, wordt soms buiten zijn wil, energie afgetapt ook. Toch groeiden we verder doorheen de dag op ons werk, terwijl we levendige opmerkingen met de om zout en dorst vragende kollega's uitwisselden. Wat ik allemaal niet uitgevonden heb om wat leven in die brouwerij die de wereld is, te krijgen.

Tijdens het middageten waren woorden niet meer nodig. Mijn liefdesproever van nature, stak zijn hoofd door het slipgat en begon zijn liefdesolie te druppen.

Haar onstuitbaar verlangen was zo onbegrenst als het mijne...zoals een moeder van twee kinderen een tafel verder observeren kon. Misschien zou dit de dag van die dame ook wel beïnvloeden. Het was spijtig dat we nog een paar uur moesten werken, want mijn liefdesolie liep door het gat van m'n slip langsheen m'n been naar beneden.

Na het werk raakte een los draadje van m'n slip klem in de lippen van m'n piemel. Terwijl ik aan 't sturen was, opende ze m'n gulp en probeerde hem uit z'n benarde toestand te redden. Haar tong bracht ons al in de hemel die op ons wachtte, een hemel die van 16OO tot 0200 uur zou duren. Het stopte niet met regenen die dag.

Toen we bij m'n chalet aankwamen slaagden we er maar niet in om uit te stappen...niet omdat het regende, maar omdat de UNOauto helemaal gevuld was met een liefdesaura dat later ook van m'n houten ruimteschip, bezit nemen zou. Waarom is het altijd zo moeilijk wanneer je over iets twee dagen later schrijven wil ?

De handelingen en beelden zijn nog min of meer aanwezig, 'bereikbaar'...maar de woorden die deden lachen of die filosofische gedachten uitlokten...of de woorden die pure poëzie zijn, blijven niet plakken. Misschien omdat je niet alle dagen bij mekaar bent of misschien omdat dit zo moet zijn als je een liefde van die diepte koesteren wil...maar daar geloof ik zelf niet in...misschien om de volgende dagen ook nog intensief te kunnen beleven. Misschien omdat er heel de dag zoveel en zovele vragen door je hoofd gaan . Willen of moeten wij het antwoord op alle vragen weten ? 26

Zou ze ooit bij mij intrekken bijvoorbeeld ?

Zelfs een getrouwde vrouw met kinderen en een echtgenoot en minnaar moet je vrij laten van zelf te kiezen waar ze zich settelen wil. Je moet niet gaan beginnen eisen stellen of chanteren...bij een fijnbesnaard wezen als zij, zou dat toch niet helpen.

Liefde is een mooi iets als iedere cel van jouw en haar lijf mekaars inwendige zieleroerselen begrijpen en aanvoelen kan. Dan komt er een energie vrij waarvan je eten en drinken en dromen en rust geven kan. Liefde kan een aura vol bekende en onbekende aanwezigheden van energiën rond mensen scheppen.

Iedere keer dat ik in haar 'benedenwereld' kom, oh ik zit er toch soms zo lekker lang in vastgezogen, krachten op te zuigen en af te geven...iedere keer dat zij mij neemt of ik haar, iedere keer lijkt ons de eerste keer dat we elkaars bergen en valleien tot meer leven wekken. Buitengewoon goed om alles van onder naar boven te doen herleven. Een uiteinde wordt dan zo sensueel en prober als een mond...dat men ons dat vroeger allemaal lin 't school al niet leerde !

Wat moet ik doen met een vrouw die me soms de woorden die we dan spraken doet vergeten ? Als ik wat ik voel en beleef met haar tot in het detail beschrijven moest, zou ik iets van de die heerlijke waas tussen ons wegnemen. Drie dagen na deze ontmoeting en op deze ochtend van de eerste januari, hoorde ik nog altijd de diepe sexuele en andere verlangens in haar keel. Deze namiddag zullen we onze famillies bezoeken...en morgen komen we met kameraden op 't werk bijeen om het nieuwe jaar te vieren. Ik zal al verklappen hoe dit laatste, alhoewel plezant, afliep : overwalmd met rook en decibels en indrukken van anderen onder een alcoholroes te zien, was geen gezonde basis voor onze intuitieve ontmoetingen en onze intense manier van de liefde te bedrijven. Je kan het dan best even uitstellen.27/12/94

-Haar zwarte kleedje Alhoewel ze er lief uitzag in haar zwarte kleedje, konden we onszelf niet boven ons stadium van ons relax te voelen krijgen. Zelfs het likken werd niet als echt aangevoeld. Ik bevond me op de grens van te vroeg over te lopen en wat je denkt te kontroleren. Op sommige momenten heb je zoveel zwaar gewicht van anderen in je aura dat hun energie eerder remmend dan bevorderend werkt. Wie is er nu eigenlijk opgewonden van wie en op welke telepatische kruispunten bevinden we ons eigenlijk op sommige momenten ? De kalmte en de diepte van ons bewustzijn kwam een tijd daarna terug. De weg naar boven lag weer open.

De zee binnenin me, was er één zonder golven...ik kon weer uren naar de vrouw voor me kijken. Geen andere telepatische interaktie dan tussen haar en mij leek er die momenten te zijn. Willeke bevond zich ook op zo'n punt van onverschillig evenwicht...zonder tegenstellingen. Tot haar gezicht weer vol bezorgdheid kwam ...van waar ?

Soms lijkt liefde het effekt van een ekologisch ontstoppingsmiddel te hebben en doet de liefde 'verstoppingen' verdwijnen. Zoals je 's morgens voor je je helderste momenten in bed kan hebben, maar daar eerst door de onopgeloste miserie van de energie van bepaalde mensen van de dag ervoor moet...tenminste als de knoop al niet bij je eigen lag. Vrienden of kollega's

27

kunnen precies gewone alledaagse dingen vragen en uitspreken, maar daaronder ligt veel angst en dat altijd op zoek zijn naar 'meer' in het leven, te vaak op de verkeerde manier ...maar soms kunnen ze voorlopig nog niets anders. Ze verstaan eigenlijk niet goed wat er in hun geesten omgaat, ze hebben geen overzicht op hun leven en worden op velerlei manieren verplicht van hun innerlijke en uiterlijke ontplooiing te beperken. Ze bedotten zichzelf met teveel voeding en sterke drank of rook van gestorven, oude planten in plaats van verse dingen tot zich te nemen. Ze weten niet hoe heerlijk en genietbaar ze zouden kunnen zijn als ze de tegenstellingen in hun hoofd zouden kunnen wegnemen en zich meer met hun sociale en filosofische bestaansvoorwaarden zouden inlaten. Weet hij die weet dat zij bij mij is wel waarom ze is hoe ze is ? Misschien wel omwille van het afzien van anderen die op hun beurt van anderen afzien.2/1/95

-Sneeuw,niets dan sneeuw

Sneeuw viel uit de lucht zoals we dat reeds lang voorop gedroomd hadden. Als ze haar eigen wil en hart gevolgd had, hadden we voor het eerst een volledige nacht bij mekaar kunnen slapen en het meisje van een zoon van mij 's anderendaags kunnen ontmoeten. Haar man deed een poging om ons iets te door te bellen, maar de bandrecorder nam zolang niet op tot hij zijn feitelijke boodschap klaarhad. Kunnen één vrouw en twee mannen wel zoveel aan ? Hoe meer vragen dat ik me stelde, des te meer antwoorden zou ik krijgen. 5/1//95

-Mekaars cellen opvullen Ze vult soms elk van mijn cellen op met wat die nodig hebben. Kijken naar de manier waarop ze zichzelf toelaat van te bestaan is mijn grootste plezier. Het heeft geen zin om dit aan iemand anders uit te leggen. Ik kan haar haar eigenste energie laten voelen, want ze draagt nog andere krachten en bekommernisssen dan haar eigen met zich mee. Ze is een prinses, verloren in een verhaal dat ze zelf niet begrijpt. Je smelt zo in haar huid terwijl ze je haar vruchten schenkt zoals een boom dat doet. Ze is tot meer in staat dan je denkt. Ook zij drinkt mij soms op. Ze verlaat me bijwijlen voor haar gezinsleden, die nu allemaal al weten dat we mekaar liefhebben en ze probeert het negatieve oude denken op een begripvolle manier om te buigen, maar veelal omzeilt ze dit negatieve omdat ze er zo moe van wordt. Ze werd nog niet geconfronteerd met een sitiatie zoals die zich voor haar echtgenoot voordoet...zou ze daar soms doodsbang voor zijn, indien hij ook een minaares had...ze verwacht het misschien al jaren, maar hij blijft voorlopig nog mono...zoals ik voorlopig ook. Zijn partners niet altijd bang dat eens zij iemand anders hebben gehad en hun 'vaste' partner dat weet, dat hij of zij hetzelfde gaan doen en zijn ze daarom altijd steeds een beetje of veel op zoek om zich tegen de pijn daarvan in te dekken ?

We kunnen beiden geen kortzichtige mensen verdragen. Kortzichtig zijn de mensen die zich over niets meer kunnen verwonderen. Zo'n mensen zeggen misschien dat wij als dwazen praten. 13/1/95

-Intens liefhebben en verhaaltjes vertellen Een volle maan, twee jonge mensen van bijna en veertig, liggend in elkaars armen, ontdekken de eeuwige jeugd van hun lichamen terwijl ze mekaar uitkleden. Ze stellen mekaar voor van te slapen en veronderstellen dat ze in een wilde

28

passie wakker zullen worden. Maar kijk, wat gebeurde er echt ? Ik glipte traag binnen, ze hees me aan boord, op het ritme van een eeuwig moment oogkontakt, ik bewoog traag op de bewegingen van het ontvangend dansen met haar onderlichaam. Ik ging diep naar waar alles altijd begint. Ikj ging er haast helemaal uit, duwde haar een beetje naar omhoog en beelden van nieuw leven kwamen in mijn hoofd. De furie van duizend linxen joeg door mijn lijf en liep van m'n rug door m'n hoofd en zo misschien weer de kosmos in...voor eeuwig uitgestoten om zich met ander krachten te vermengen. Ze hield me een tijdje liefdevol binnen. Ik vertelde haar fantaserend over toen zij en ik zoveel duizend jaren geleden onder de vorm van één van onze voorouders leefden. Ik, de jager, die haar ontmoette en haar vrouwelijke trekken ontkende en zij die meer en meer kontrole en vat op m'n leven kreeg. Zoals toen die dag dat de buurman het vuur ontdekte en zij m'n warme dierenhuiden niet meer zo begerig bekeek. Wellicht vond ik daarna de pen voor haar uit, alé d'één of andere scherpe steen.

16/1/95

-Soep in het dorp met de uientoren

De deur werd geopend door de vrouw des huizes...die me tegelijkertijd impulsief en teder verwelkomde. Ze was bezig met keukenprinses te spelen en de genegenheid voor haar kinderen en vriendschap voor haar man in de witloof die ze bereidde te steken. Ze had haar man vroeger jaren veel geholpen in de tuinbouw trouwens, maar die tijden waren voorbij. Ik verwonderde me over de alfabetische volgorde waarin de Bach Bloesems stonden...wat een prachtige Engelse namen ook...en haar grote boekenkollektie die boven haar propvolle boekenkast uitrees. Temidden van dit alles raakte ze me aan zoals je iemand aanraakt die je heel graag hebt. Ik at haar soep en wist dat er op verplaatsing bij haar, zelfs zoals ze zoals nu de hele dag alleen thuis was, niet gevlinderd zou worden. Misschien had ze schrik om een belangrijk ritueel voor haar man te breken; het was immers in de tijd dat ze nog geen eigen kamers hadden.

Ik genoot van haar soep en later op de dag was ze mijn gids op haar zonnige buiten.

Eens terug in het woud, lag mijn chalet in de haast herfstachtige zon van januari. De koude lucht lag naar onze longen te verlangen, maar de warmte binnen verleidde ons in de richting van de zetel die in de winterzon stond. Een winterzon die door het venster brandde. Het is verbazingwekkend hoe sommige mensen innerlijke en uiterlijke kalmte vinden wanneer ze zich voor mekaar openen. Haar poriën waren open en haar lippen zo jong als in haar jeugd. Ik liet haar knappe zussen baden in het zonlicht en alles wat ik tegen hen zei, meende ik ook : ze moeten zich die dag van hun eigen borstzielen bewust geweest zijn tot in hun tepels en tepelvelden...waar een hele oogst heuveltjes gezwollen stond te wachten tot ik aan de torentjes zoog. Toen liet ik haar bijna in haar nek 'ontploffen' ergens kon ze de gevolgen van geplaag van mijn mond niet meer aan. We verhuisden naar bed en bleven maar energie uitwissellen. Haar lady was stijf en zodra ze voor de verandering haar eigen vingerspel begon; brandde de zo n in de kamer en reflekteerde haar licht op Willekes lichaam, bijna zo helder als wat je je maar aan helder kon voorstellen. Scherp zonlicht tussen bomen bijvoorbeeld.

29

Ik wou dat ik die tonen uit die wereld aan de andere kant van het klaarkomen kon verstaan. De taal van orgasmen doet me denken aan een soort geheime boodschappen van een levensvorm die je verlaat. De liefde echt bedrijven is een iets dat je alleen goed kan als je je over de dingen verwonderen kan. Een versmelting van poëzie, liefde en licht en liefhebbende lichamen,doet tijd verdwijnen 19/1/95

-De momenten na die goede diskussie met drie

Hij was die dag te ziek om kalm met z'n echtgenote verder te leven. Ik zag het verdriet in z'n ogen, maar door ondervinding weet ik dat ieder het verdriet in z'n eigen moet overwinnen. Noch zij, nog ik, zie 'hem' als 'teveel' of 'te weinig' dit of dat...maar als volmaakt 'hem', zoals iedereen met zijn eigen onvolkomenheden, volmaakt z'n eigen.

Als een man die om z'n tolerantie geprezen mag worden. We hopen soms wel dat hij meer zelfvertrouwen krijgt en iemand anders vindt. Hij rekent eigenlijk nu in dit tijdperk al af met dingen die binnen een paar generaties misschien wel normaal gevonden worden. Een jeugdervaring met drie in bed, voorspelde hem zijn toekomst al.

Dat hij in ieder geval z'n innerlijk kontakt terug mag vinden, want zijn toestand weegt niet alleen op hem. Hij was de krachtige werker die ze bewonderde en waarmee ze op eigen benen kon gaan staan...de ouders-kinderen-kloof bij haar ouders ontvluchtend, zonder de konfrontatie ermee aan te hebben gegaan. Haar ouders wisten bijvoorbeeld niks van Willeke en mij...iets wat nog lang tussen ons zou instaan, negen jaar lang. We gingen 's avonds iets drinken en in het éénmalig intiem samenzijn daarachter, met haar in het midden... werd het klaar dat twee mensen alleen in een welbepaalde periode echt alleen voor mekaar bestemd kunnen zijn...als de derde een inbreng doet die in een ander soort symmetrie of symphonie past. 't Is niet moeilijker dan het herkennen van valse noten in een muziekstuk eigenlijk. Na het diepzinnige en speelse, de mengeling van een nieuwsoortige opwinding, overweldiging maar ook vrouwelijke tegenzin toen hij op zijn beurt als iemand die leed kwam. Eerst de dag nadien tegen de avond, na een gezellig ontbijt waarbij we ons nog een drieënheid wisten, beseften we dat het misschien best niet voor herhaling vatbaar zou zijn. Ze toonde me enkele natuurfoto's alsof ze de natuur nog niet genoeg vertegenwoordigde. "De grootste verrassing van het (Ardeense) woud is de ontmoeting met jezelf", stond op één van de foto's. Misschien hadden we mekaar zo verder moeten ontmoeten of had ze zich thuis niet van hem moeten isoleren de maanden daarna. Ik kan begrijpen dat in vele driehoeken met geen woord over die dingen gerept wordt... .

Haar liefhebben is soms een hele krachttoer als ze via haar andere omgevingsfaktoren onder haar energielijn zit. Haar liefhebben betekent in het andere geval ook geen spanning als ze gewoon bij me is. Op moeilijke momenten groei ik boven m'n gewone kunnen uit als ik haar echt gemeend begin te strelen.

Ik vraag me altijd af waar ik altijd al spelend de woorden vind in bed.

En waarom vergeet ik die woorden weer als ze weg is...zelfs als ik direkt daarna begin te schrijven. Het is een beetje zoals met humor...vluchtig.

30

Waarom zouden wij iemand schaden door buitenechtelijk lief te hebben ? Omdat dat al eeuwen zo doorverteld wordt ? Omdat we er schrik van hebben ? Een liefde kom je altijd tegen in de vorm waar je ze nodig hebt. Ik heb nooit willen scheiden, maar de vragen die ik me toen stelde konden alleen door dit soort relatie opgelost worden.

Wat je je temidden je lijden ook afvraagt, verkrijg je ook later in de praktijk als antwoord. Een liefde groeit ook buiten de eenheidstuktuur die het huwelijk is en mag en moet zijn, ook via driehoeken. Zo'n liefde groeit konstant naar meer bewustzijn dat je bij mekaar hoort...of ...naar het besef dat iemand afhaken moet.

'Ze' vertellen ons veel. Dat we moeten kompetitief zijn en als zotten alle dagen harder en harder moeten werken. Ze zeggen ons dat de 'Staat' een neutraal iets is en de vakbonden alleen onze enige vorm van bescherming zijn...en dat we tot de dood bij mekaar moeten blijven. In feite zijn mensen en strukturen allemaal voertuigen naar iets anders...als de motor onderweg ontploft... .

-Nabeschouwingen

Ik kan zo nog honderden bladzijden doorgaan met het vertellen van het verhaal van m'n hetselheksemieke en mij, dag na dag tien jaar lang. Onmogelijk van de inhoud van de lange gesprekken met of zonder telefoon te rekonstitueren. Onmogelijk van later onze reizen in detail weer te geven of hier al onze brieven en gedichten of verjaardagskaarten gaan af te drukken. Ik ga wel verder vertellen aan de hand van wat me te binnen valt.

Het hele verhaal lag eigenlijk al in m'n jeugd vast toen ik in 't school een schilderij mocht uitkiezen om een verhandeling over te schrijven. Ik koos 'déjeuner sur l'herbe'. Wie had kunnen vermoeden dat een dergelijk schilderij, een verhouding van twee mannen en een vrouw, geschilderd op een picknic, zich zo in mijn leven zou kunnen verwerkelijken. Dan later die film met Willeke Vanamelroy over die driehoeksverhouding, die is me ook bijgebleven, toen kende ik mijn Willeke alleens niet.

Mijn Willeke, zo zuiders-Europees van uiterlijk als in een roman die ik ooit las. Op een dag komen precies al de dingen die je van vroeger onthouden hebt bijeen, net alsof het allemaal van te voren door je onderbewustzijn of door welke interaktie dan ook met de geesteswereld is bepaald.

Willeke zei me eens dat een pimpel (een vlinder)een bloem zachter kust dan een bij

Ze noemt bonensoep 'boenesoep' en Louis Paul Boen kent ze ook.

Het was toen februarikil, maar er hing al iets van een februarizonnetje boven de overzijde van het woud. Ze had heel veel teveels van het missen van mekaar dat op haar thuisfront soms niet door hem verteerd werd. Sex die alleen met gewoonte en eikels en clitten te maken heeft blijft niet duren. Als de liefdesbeleving meer met kommunikatie en aanvoelen te maken heeft en zich vertaald in passie voor mekaar, valt er op één vlak iemand uit de driehoek weg. Apart gaan slapen is dan nadat de heropleving van het echtelijk geluk door is...een evidentie die niet door mensen dat het hebben meegemaakt begrepen wordt.

De anders geaarde verhouding die ze met me had, dreigde ten onder te gaan in

31

schuldgevoelens en gemis aan eigenwaarde, iets dat besmettelijk zijn kan, zij nam het mee van ginder en als ik dat zware bij haar niet kon omzetten...begon ik me op den duur nog schuldig te vinden ook. Konden volwassen dat vrolijke onbewuste van kinderen maar blijven behouden. Door je zelf 'licht' te proberen houden kom je niet alleen korter bij je eigen wezen...je maakt er ook veel positieve evoluties in je omgeving mee mogelijk. Mensen doen ineens wat ze niet denken aan te kunnen bijvoorbeeld. Of ze staken een konflikt bijvoorbeeld. Iedereen 'offert' iets voor de vooruitgang van anderen. Als je iemand echt lief hebt en je kunt je onthechten, zuig je hem of haar nog meer in je richting. Verwante zielen begrijpen dat, ze weten welk een speciaal soort energie de liefde is.

Van liefde en het graag drinken van water kan je bijna een hele dag leven, in de namiddag begint je binnenste wel van kontentement te protesteren. Een liefde met zijn tweetjes, dag in dag uit, zat er niet voor ons aan te komen. Op de duur begin je er naar te verlangen, met of zonder diegene die je betoverde. Zou de betovering verdwijnen als er toevallig iemand anders in m'n leven kwam ? Zat ik nu ook de laatste tijd minder in mijn energie nu dat ik ook weer de ouderverantwoordelijkheid voor m'n kinderen opgenomen had ? Zou onze ongeloofelijk band een andere kant opgedwongen worden ?

Ik probeerde het Willeke duidelijk te maken hoe ik me voelde door een miniromanneke dat ik daarrond schreef :

roman voor de rode man




Geplaatst op 07 december 2010 01:33 en 406 keer bekeken



Deel dit artikel via:





_
R
eacties van leden


Je reactie
Naam   Gast
Reactie   
  _
Captcha_Beveiligingsvraag

Welk dier is dit?
_

Er zijn nog geen reacties gegeven.